Recensie

Recensie Muziek

Motel Mozaique: wandelen met Winne en junglerock uit Taiwan

Festival Na negentien jaar verrast Motel Mozaique niet meer, maar kunst, architectuur en muziek komen er nog altijd samen met typisch Rotterdamse ervaringen. De optredens waren aantrekkelijk (Apparat, Altin Gün). Hype-band Black Midi bleef ondoorgrondelijk; waarom cowboyhoeden?

De Turks-Nederlandse groep Altin Gün speelt op een bouwplaats op het dak van een gebouw aan de Coolsingel in Rotterdam tijdens het Motel Mozaique.
De Turks-Nederlandse groep Altin Gün speelt op een bouwplaats op het dak van een gebouw aan de Coolsingel in Rotterdam tijdens het Motel Mozaique. Foto Andreas Terlaak
    • Hester Carvalho

Als Winne door de Adrianastraat loopt, komt hij allerlei bekenden tegen. Geen wonder, hij woonde op drie adressen in deze straat: „Hey buurman, hoe gaat ’t? Lang niet gezien.” We lopen in een groep van vijftig mensen met rapper Winne, artiestennaam van Winston Bergwijn (31), door Oud-West, de Rotterdamse buurt waar hij is opgegroeid. Bergwijn wijst zijn basisschool aan, memoreert de vruchtbare lessen van juf Debbie („Jij bent speciaal, je kunt iets”), en vertelt over de situatie in de voormalige probleemwijk, waar destijds veel drugs werden verhandeld en gebruikt. „Tot mijn negende mocht ik van mijn moeder de galerij niet af. Gelukkig was ze heel streng. En gelukkig luisterde ik naar haar.”

De tour van Winne, die begon met optredens van twee sterke hiphopacts (Raw Roets en Melissa Lopes) is een van de extra activiteiten die je kunt meemaken tijdens het Motel Mozaique-festival in Rotterdam. Al negentien jaar bedenkt de organisatie een afwisselend programma waar kunst, architectuur en muziek in samenkomen. Belangrijk onderwerp in het Rotterdamse festival is Rotterdam zelf. Je kunt Rotterdam beter leren kennen via tours, of door te overnachten op de jaarlijkse speciale locatie: deze keer het Groot Handelsgebouw, naast het station.

Fontaines D.C. op Motel Mozaique.

Foto Andreas Terlaak

Donderslagen

Motel Mozaique benadrukt graag het transformerende karakter van de stad: er zijn altijd wel een paar optredens in een bouwput. Dit weekend gebeurde dat in een hooggelegen bouwplaats aan de Coolsingel, waar de Turks-Nederlandse groep Altin Gün voor een honderdtal toeschouwers met gele veiligheidshelmen, hun kronkelige en opzwepende liedjes lieten horen, met daarin bedwelmend saz-spel en schelle zang van Merve Dasdemir.

Motel Mozaique verrast niet meer, na negentien jaar, maar de formule wordt zorgvuldig uitgevoerd. Zo zijn er genoeg aantrekkelijke - zowel prille als meer gevestigde - muzikale namen om op vrijdag- en zaterdagavond veel en gretig publiek te trekken. Ondanks de tropische temperatuur zat de schouwburg zaterdagmiddag vol bij de Afrikaans klinkende jazz van Kokoroko.

Motel Mozaique, waar altijd al veel Belgisch en IJslands talent te zien was, kijkt inmiddels ook Oostwaarts. Zo bood de junglerock van Prairie WWWW uit Taiwan, een geestverruimende ervaring die zomaar in een grote behoefte zou kunnen voorzien. Want wie wil er geen deel uitmaken van een mysterieus echoënde klankruimte waarbinnen twee drummers diepe donderslagen uitdelen terwijl een zanger onverstoorbaar als een monnik zijn brommende mompelzang laat horen?

Ook het Duitse Apparat - afsplitsing van dance-groep Moderat - creëert ruimtelijke bouwsels. Het is mooi hoe de vijf gitaristen en elektronica-spelers hun liedjes met een gevarieerd weefsel bekleden: langzaam opbouwende crescendo’s van zuigende giergeluiden gecombineerd met ambientachtergrond en vibrerend gitaargeluid waar de stem van Sascha Ring als een koele bries doorheen galmt.

Lompe drums

Hype-band van het moment is Black Midi, dat zaterdag aantrad. Het jonge Britse viertal werd opgeleid aan de Brit-school (waar Adele op zat) en leeft zich uit in ingewikkelde gitaarduellen en melodieën. Maar hoe enthousiast de reacties in Engeland ook zijn, hun muziek roept vooral vragen op, zoals: waarom wordt het virtuoze gitaarspel gecombineerd met lompe drums? Waarom zingt voorman Geordie Greep zo geforceerd in de krulstijl van Jeff Buckley? En wat betekenen de cowboyhoeden? De vragen bleven onbeantwoord, zodat het optreden was als een ingewikkelde knoop die niet wordt ontward.

Black Midi tijdens het Motel Mozaique.

Foto Andreas Terlaak

Dat de Brit-school ook een ander soort muzikanten voortbrengt bleek uit het optreden van Georgia. Georgia (Barnes) staat op de rand van het podium tussen haar elektronica-paneel rechts en links een set drum-pads en bekkens. De voormalige drumster van Kate Tempest bedenkt nu eigen liedjes die klinken alsof ze het vroege oeuvre van Madonna heeft samengebald tot eenpersoons uitvoeringen. ‘Started Out’ en ‘Feel It’ zijn dansbare elektroliedjes, met Georgia als overrompelende vertolkster: vrolijk, gedreven en op haar eigen manier ook virtuoos.

Kokoroko op Motel Mozaique.

Foto Andreas Terlaak