‘Als hij de finish ruikt, groeit hij boven zichzelf uit’

Wondervoorjaar Mathieu van der Poel won op onnavolgbare wijze de Amstel Gold Race. Het was zijn vijfde zege van dit klassieke voorjaar. „Hij heeft alles in zich om de grootste renner van zijn generatie te worden.”

Winnaar Mathieu van der Poel greep ongelovig naar zijn hoofd na de finish van de Amstel Gold Race. In de slotkilometer achterhaalde hij met een groepje de Fransman Julian Alaphilippe en de Deen Jakob Fuglsang.
Winnaar Mathieu van der Poel greep ongelovig naar zijn hoofd na de finish van de Amstel Gold Race. In de slotkilometer achterhaalde hij met een groepje de Fransman Julian Alaphilippe en de Deen Jakob Fuglsang. Foto Bas Czerwinski/ANP

Wie kan wielrenner Mathieu van der Poel beter typeren dan zijn vader? „Wat een mafkees”, roept Adrie van der Poel voor de camera van de NOS, direct nadat zijn zoon op onnavolgbare wijze de Amstel Gold Race heeft gewonnen. Vanuit ogenschijnlijk geslagen positie alsnog de koplopers achterhalen en de eindsprint winnen, hoe is het mogelijk? „Als hij de finish ruikt, groeit hij boven zichzelf uit.” Zo eenvoudig is dat voor supertalent ‘MvdP’.

Interessant experiment leek het, toen Van der Poel (24) half december aankondigde dat hij dit voorjaar voor het eerst zou starten in een aantal voorjaarsklassiekers op de weg. Zou hij vooraan kunnen meedoen na een zwaar winterseizoen waarin hij als veldrijder 32 van de 34 wedstrijden won waaraan hij meedeed, inclusief de wereldtitel? „Ongelofelijk”, roept Van der Poel steeds opnieuw na zijn overwinning in de Amstel Gold Race, die zijn vader won in 1990. Maar hoe ongelofelijk is het nog, na alles wat hij dit voorjaar al presteerde? In acht weken tijd laat hij de internationale wielerwereld in verbijstering achter. Terugblik op een wondervoorjaar.

21 februari, Antalya

Vier dagen na de laatste van zijn 32 zeges in het veld sprint Van der Poel naar winst in de eerste rit van de Ronde van Antalya. Omschakelen van crossfiets naar wegfiets en dan weer naar mountainbike, het kost hem geen moeite. Leuk juist, elke keer een ander spelletje. En winnen op de weg is ook niets nieuws. Vorig jaar maakte hij tot diep in het buitenland grote indruk met de manier waarop hij naar de nationale titel sprintte. ‘Van de klasse Sagan’, klonk het. Zo’n sprintje winnen in de ‘kleine’ Ronde van Antalya, leuk, maar wat zou het?

20 maart Nokere

‘Matje’ voor het eerst op de Vlaamse kasseien tussen de profs, de eendagswedstrijd Nokere Koerse krijgt er zowaar enig cachet door. Begin maart heeft teamdokter Guy De Schutter op trainingskamp in het Spaanse Benicassim weer ongelofelijke waarden gemeten. Maximale zuurstofopname (VO2-max) van 86 bij een gewicht van 75 kilo, beter dan Lance Armstrong. Een belangrijke sleutel om de kas te kraken in het veld, op de mountainbike of op de weg. Maar bij de kasseien komt meer kijken. Chaos in de eindsprint, valpartij en MvdP ligt erbij. Met de ambulance naar het ziekenhuis maar gelukkig ‘zonder erg’. En de volgende dag gewoon op verkenning voor de Ronde van Vlaanderen.

Van der Poel na zijn overwinning op het WK Veldrijden, in Bogense, Denemarken afgelopen februari. Foto Claus Fisker/AP

24 maart Denain

Schaafwonden en kneuzingen („ik ben nog redelijk stijf”) staan een demonstratie niet in de weg. Door het stof over de Noord-Franse kasseien rijdt Van der Poel iedereen uit het wiel om solo te winnen in de GP Denain. Met speels gemak, zo lijkt. „Hij heeft gewoon plezier in fietsen”, legt ploegleider Michel Cornelisse na de Gold Race uit. Niet te veel vooropgezette plannen, koersen op instinct. En bij zijn bescheiden Belgische ploeg Corendon-Circus krijgt de kopman alle ruimte. Al sinds zijn zestiende werkt hij met hetzelfde management van de broers Philip en Christoph Roodhooft, die de ploeg rond hem laten meegroeien. Hij ligt tot 2023 vast en wordt vorstelijk beloond. In het veldrijden alleen al lopen de verdiensten op tot boven de miljoen euro. Hij is het waard, vindt zijn ploeg. „Met zo’n supertalent gaat de rest van de ploeg ook een stuk beter rijden”, weet oud-prof Cornelisse.

31 maart Wevelgem

Vierde in de eindsprint van Gent-Wevelgem, zijn allereerste koers op het hoogste niveau van de UCI Worldtour. Wereldprestatie loven de kenners, nog onwetend van wat de weken erna zal volgen. Van der Poel slaagt voor alle facetten van een voorjaarskoers: het waaierrijden, wringen voor de lastige stroken, nijdige sprintjes op de kasseiklimmetjes. Is de afstand van 251 kilometer niet te lang voor hem, als veldrijder getraind op kort en intensief werk en minder op uithouding? „De intensiteit van de cross gaat hem juist helpen om nog die flits te hebben aan het einde van de koers”, zegt veldritlegende Sven Nys voor de Vlaamse tv. De gevestigde orde in het wegwielrennen zweert bij duurtrainingen en hoogtestages. Van der Poel spot met die wetten. „Trainen wij wel op de juiste manier”, vraagt Tom Dumoulin zich af vlak voor de Amstel Gold Race, waaraan hij vanwege een hoogtestage niet meedoet.

3 april Waregem

Een demarrage op 63 kilometer voor de finish op de Knokteberg. Spel met achterhaalde koplopers en uit de achtergrond teruggekomen toprenners als Bob Jungels. Nooit schuwt Van der Poel in de kopgroep het werk, om het in de eindsprint ‘gewoon’ af te maken. Als toegift een ‘champagnegevecht’ met Jungels op het podium. Wielerminnend Vlaanderen geniet en zet ‘het fenomeen MvdP’, die woont in het Belgische Kappelen, op een voetstuk. Een zegen voor La Settima Sancta, de heilige Vlaamse wielerweek, zo’n nieuwe kampioen. „Van der Poel heeft alles in zich om de grootste renner van zijn generatie te worden”, looft Yvan Vanmol, de ervaren ploegarts van Deceuninck-Quickstep, even later in Het Nieuwsblad. „Veel renners die nu zes- of zevenentwintig jaar zijn, zullen gedacht hebben dat dit hun jaren zouden worden. Maar ze gaan door Van der Poel veel overwinningen door hun handen zien glippen.”

7 april Oudenaarde

„Sleutelbeen”, zegt Adrie van der Poel tegen de verslaggever van NRC als hij in de volgauto op de iPad ziet dat Mathieu in de finale van de Ronde van Vlaanderen over zijn stuur klapt en op het asfalt blijft liggen. „Koers is gedaan.” In vier woorden beschrijft de winnaar van de Ronde in 1986 wat iedere kijker denkt. Maar zijn zoon kan wat niemand kan. Terugkeren in de kop van de koers, vooraan over Kwaremont en Paterberg en nog vierde in de eindsprint ook. Pa geeft als altijd bidons, moedigt aan waar het kan. Niemand trainde vroeger harder dan Adrie van der Poel, niemand meer bezeten van het wielervak. Zijn zoon een fenomeen? Daar kan hij niets mee. „Het enige waar Matje zich de komende tien jaar druk om moet maken, is hard trappen. Daar wordt hij voor betaald.”

17 april Overijsse

Parijs-Roubaix slaat Van der Poel over. „Ik wil nog wat te ontdekken hebben”, had hij in december al aangekondigd. In de Brabantse Pijl schrijft hij verder aan zijn mythe. Liefde voor de fiets en het spel wielrennen? Onbevangen rijden op instinct? Het is allemaal mooi, zegt voormalig klassiekerkoning Johan Museeuw bij de start in Leuven. Maar verwar het niet met vrijblijvendheid. „Dit zijn speciale mannen”, zegt hij. „Die hebben een speciale kop. Ze staan op en gaan slapen met hun doel. Alles wat daarbij komt, moet wijken.” En alweer bereikt MvdP zijn doel. Vroeg in de aanval, volop bezig in de kopgroep en ‘gewoon’ de sprint van kop af winnen tegen Julian Alaphilippe en Tim Wellens. „De lef en de branie waarmee hij wint maakt het allemaal nog zoveel mooier”, zegt manager Philip Roodhooft.

De renner van Corendon-Circus ging als eerste over de finish in de Brabantse Pijl afgelopen woensdag Foto David Stockman/AP

21 april Zuid-Limburg

Voorafgaand aan de Amstel Gold Race, zijn laatste wegwedstrijd van dit voorjaar, is er maar één favoriet. „God help us all”, twittert de Belgische renner Oliver Naessen ‘wanhopig’ in de aanloop. „Mijn oma vroeg: doet Van der Poel mee, dan is het voor de tweede plaats”, grapt zijn collega Wellens. Het rood-wit-blauw met witte broek, ter onderscheiding van de Luxemburgse kampioen Jungels, trekt weer vroeg ten aanval maar loopt op een counter van Alaphilippe en Jakob Fuglsang. Veertig seconden ligt het groepje-Van der Poel achter met nog slechts twee kilometer te gaan. Kansloos. Tot ze voorin naar elkaar gaan kijken en de topfavoriet van achteruit nog één keer onnavolgbaar aanzet. Van der Poel wint achttien jaar na Erik Dekker de koers die zijn vader in 1990 won. „Dit is de afsluiting van het wegseizoen”, zegt ploegleider Cornelisse. ‘We hoeven vanavond niet op de klok te kijken.”

Pas over vijf weken wacht Van der Poel de eerste wereldbekerwedstrijd op de mountainbike in het Duitse Albstadt. En zijn eerste grote doel op de weg? Van der Poel spreekt het niet uit. Maar het WK-parcours in het Engelse Yorkshire, eind september, is hem op het lijf geschreven.