The Passion: Nederlands grootste spirituele straatmusical

Zap Volgens de EO is The Passion ‘onze Notre-Dame’. Maar ze is niet uitgelopen op een apocalyps. De Grote Kerk in Dordrecht staat nog fier overeind.

Edwin Jonker in The Passion in Dordrecht.
Edwin Jonker in The Passion in Dordrecht.

‘The Passion is onze Notre-Dame”, zei EO-directeur Arjan Lock. Voor als u niet gekeken hebt: geen zorgen, Nederlands grootste spirituele straatmusical is niet uitgelopen op een apocalyps. De Grote Kerk aan het Maartensgat in Dordrecht staat nog fier overeind. Om 9 over 10 donderdagavond verscheen Edwin Jonker daar als de opgestane Heiland naast de grote klok op de toren.

Het ging Lock om het vermogen van The Passion om mensen „samen te brengen”. De status van het programma is door de miljoenen kijkers onomstreden, maar over de betekenis zijn de exegeten het nog niet eens.

Pauw lacherig, Krabbé serieus

Dat bleek dinsdag ook bij de voorbeschouwing in Pauw, een programma met een presentator die met een groot seculier aureool aan het hoofd van zijn tafel zit.

De sfeer was wat lacherig. Pauw hield ‘verteller’ Martijn Krabbé voor dat hij het verhaal natuurlijk niet „kon vertellen alsof het heel anders afloopt”. Daar stelde Krabbé een ontwapende ernst tegenover. „Ik heb het geschenk van het geloof nooit ontvangen”, zei hij. Dat bleek niet ironisch bedoeld. „Bij verbinden denk ik altijd aan een ziekenhuis”, probeerde Pauw, maar Krabbé riposteerde: „Dat is heel leuk gevonden, maar als zo’n verhaal zoveel mensen samenbrengt op een avond, dan is dat heel bijzonder.”

Donderdag begon Krabbé met een impliciete verwijzing naar de Notre-Dame. Daarna was er vooral ruimte voor Dordtse citymarketing. Onderweg naar hun denkbeeldig Jeruzalem trokken Jezus en zijn discipelen langs de plaatselijke ijsbaan, waar de kinderen geholpen werden met hun schaatsen.

Het Laatste Avondmaal werd betrokken in een soort biertuin, alwaar Maroeska Metz van Heel Holland Bakt voor brood en wijn had gezorgd. Ze was ook met een taart in de weer. Jezus mocht alvast een likje room van Metz’ mespunt snoepen.

Ook naar Wie is de Mol werd verwezen: de nummer twee van dit jaar, zanger Nielson, speelde een toeschouwer die toen Petrus langsliep, zei: „Hé, deze man hoort ook bij Jezus!” Eens een mollenvanger, altijd een mollenvanger.

De Judaskus werd begeleid door een duet van Jezus en zijn verrader met in de context onvergetelijke regels als „Mocht ik het maar een keer samen met jou overdoen” en vooral, Judas tegen Jezus: „Ik vergeef je op de automatische piloot.” Edwin Jonker was een fysieke Jezus, die veel en graag in de schouders van zijn discipelen kneep. Vooral Judas (Lucas Hamming) keek hij vaak diep in de ogen. Ze vormden een overtuigend duo – Petrus (Paul Sinha) stak er wat springerig bij af.

Pilatus: Jebroer of Jezus?

Aan het Maartensgat had Edsilia Robley als Maria de harten al week gezongen toen Jezus daar werd opgewacht door Pontius Pilatus – volgens verteller Krabbé „de man die het volk wil laten beslissen en als de lijnen gesloten zijn, zijn handen wil wassen in onschuld”. Voor Barabas was, zo meldde RTL Boulevard, militair Marco Kroon gevraagd, maar vergeefs. Nu was de rol voor rapper Jebroer, waardoor het volk feitelijk de keuze kreeg tussen de vrijlating van Jebroer en Jezus – voor de liefhebber van woordspelingen toch het hoogtepunt van de avond.

Toen Jonker eenmaal op de toren stond, waren er mierzoete beelden te zien van discipelen bij eenzame mensen, om de kijker eraan te herinneren dat het thema van The Passion ‘eenzaamheid’ was – en dat Dordtenaren bovengemiddeld eenzaam zijn.

Daar moest ik aan denken bij een shot van een jonge man in het publiek. Hij was gekleed in een stoer shirtje van autocoureur Max Verstappen, maar liet de tranen in brede stromen over zijn wangen gaan. Hij leek me de mooiste bestemming voor de overgebleven taart van Maroeska Metz.

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.