Van der Poel schrijft verder aan zijn eigen mythe met winst Brabantse Pijl

Wielrennen De Vlaamse semiklassieker Brabantse Pijl was voor Mathieu van der Poel alweer de vijfde zege op de weg. „Deze is de mooiste.”

Mathieu van der Poel won de Brabantse Pijl na een sprint van kop af.
Mathieu van der Poel won de Brabantse Pijl na een sprint van kop af. Foto Luc Claessen/Getty Images

Johan Museeuw beschrijft het fenomeen Mathieu van der Poel, terwijl de ploegbus van Corendon op het Ladeuzeplein in Leuven wordt bedolven door Vlaamse wielerfans. „Kampioenen hebben een bijzonder karakter”, zegt de voormalig klassiekerkoning. „Mathieu lag in Nokere op de grond maar wint een paar dagen later in Denain. Zie hoe hij terugkomt na zijn val in de Ronde van Vlaanderen. Dat zijn speciale mannen. Die hebben een aparte kop. Ze staan op en gaan slapen met hun doel. En alles wat erbij komt, moet wijken.”

Ruim vierenhalf uur later, op het podium aan de finish in Overijse, laat Van der Poel de kurk van de fles knallen. Rood-gele confetti vliegt door de lucht, die ruikt naar champagne. De 24-jarige renner is winnaar van de 59ste editie van de Brabantse Pijl, een 196 kilometer lange semiklassieker door Vlaams-Brabant. Na een sterke wedstrijd heeft hij in de sprint van kop af gewonnen tegen wereldtoppers Julian Alaphilippe (tweede) en Tim Wellens (derde). Zelfs de organisatoren omhelzen elkaar jubelend na zo’n apotheose. „Schitterende koers” en „gedroomd podium”, klinkt het. En Van der Poel, die zondag start in de Amstel Goldrace, schrijft verder aan zijn eigen mythe.

Lees ook: In de volgwagen puft vader Adrie van der Poel de spanning uit zijn lijf

Kansrijk parcours

Dwars door Vlaanderen en Brabantse Pijl, dat waren de twee wedstrijden waarin de regerend wereldkampioen veldrijden zich het meest kansrijk achtte, zo blikte hij in december vooruit op zijn eerste klassieke voorjaar op de weg. „Dit parcours moet mij liggen”, voorspelde Van der Poel nogmaals bij de start van de Brabantse Pijl, die zijn vader Adrie in 1985 won en waar Michael Boogerd in 2001 en 2003 de laatste Nederlandse winnaar was. „Mathieu komt niet naar Leuven om te trainen maar om te winnen”, voegde Corendon-ploegleider Michel Cornelisse toe. En net als in Dwars door Vlaanderen bereikte de Nederlands kampioen op de weg zijn doel. „Deze is de mooiste tot nu toe”, sprak hij na afloop.

Op zijn stuurbuis een briefje met de klimmetjes in de finale: Hagaard, Hertstraat, Holstheide, IJskelderstraat en Schavei, en daarbij genoteerd waar hij precies welke bidon met drinken moet nemen. Genoeg energie om vroeg aan te vallen, met Alaphilippe, Wellens en Michael Matthews voorop te komen en van kop af de eindsprint te winnen.

Van kop af durven sprinten tegen Alaphilippe? De Fransman won dit seizoen overal waar hij startte, in onder meer Strade Bianche en Milaan-Sanremo, en keerde terug in koers na een val in de Ronde van het Baskenland. „Voor mij is hij de beste renner van het moment”, loofde Van der Poel na afloop. Is hij dat zelf dan niet? „Van de dag misschien.”