Opinie

Hossend in Café De Avonden: samen één met Ajax

Auke Kok

En plotseling gaan we springen en voelen we elkaars lichamen, warm en zweterig, en roepen we van alles in elkaars oren die vlak bij onze monden zijn. Mensen onder elkaar, mensen aan elkaar, overal vlees en botten, vooral vlees, warm vlees. Noem het hysterie, kan mij wat schelen. Iedereen in Eetcafé De Avonden springt en wij dus ook, bevrijdend en ongeordend gaan we op en neer na een goal van Ajax. Want zomaar ineens zijn we goed in Europa, net als vroeger. Daarom zijn we hierheen gegaan om Juventus-Ajax te zien, als op bedevaart naar De Plek tegenover Het Stadion dat er al twintig jaar niet meer staat.

Niemand kan het geloven en daarom komt het meest onzinnige er op maximaal volume uit, juist hier waar vroeger de mensen op wedstrijddagen dicht tegen elkaar aan stonden in Café Bar Meerzicht. Het café dat goede zaken deed toen Johan en Pietje aan de overkant in De Meer het beste voetbal van de wereld speelden. Het beste voetbal van de wereld aan het einde van de stad.

Het einde van de stad is het hier, randje Betondorp in de Watergraafsmeer, nog steeds. Hossend maken we het verleden wakker in dit bruine eetcafé met vlees op de kaart, ouderwets veel vlees, maar hier mag het: Johan, die om de hoek opgroeide, was er gek op. Opstaan dus, verleden, we tellen mee, we doen er toe. Donny scoort en Matthijs scoort en we leren het grootkapitaal in Turijn een lesje Voetballen Doe Je Zó. We spelen net als Johan, beetje wel, technisch en brutaal en slim, voor niemand bang – het verhoogt de euforie nog meer. Winnen is lekker, winnen in stijl krankzinnig lekker.

We spelen net als Johan, beetje wel, technisch en brutaal en slim, voor niemand bang – het verhoogt de euforie nog meer

Alsof heel Betondorp is leeggelopen om het wonder opeengepakt te ondergaan in voorheen Café Meerzicht: zo voelt het als de meute in beweging komt. Door de speakers golft de glorie vanuit het ‘uitvak’ in het Allianz Stadion onze oren binnen. Verbonden over grote afstand, zij springen, wij springen en pakken elkaar beet. Klamme oksels, vette schouders, het leven in een café langs de Middenweg kan mooi zijn.

Tijdens het hossen het scherm in de gaten houden, want kijk nou die passjes, dat moedige ‘doordekken’. Waar een kleine club uit een kleine stad groot in kan zijn. Klein naar de normen van de Champions League waar Barcelona, München, Madrid, Manchester, Londen de dienst uitmaken.

Ajax kan nog steeds groot zijn, hield Johan tot zijn laatste snik in 2016 vol. Zou het echt? In zijn Betondorp knalt al voor het eindsignaal We Are The Champions door de luidsprekers en iedereen zingt mee. Bij ‘zingen’ denk je mogelijk niet aan klanken die op volstrekt willekeurige toonhoogten de ruimte in worden geslingerd, maar zo hoort het. Tussen het vlees en het zweet met z’n allen één zijn, want wij zijn Amsterdam. In Cafe De Avonden meer dan elders, al is het hier dan bijna Diemen.

Auke Kok is schrijver en journalist.