Recensie

Recensie

Fontaines D.C. zoekt naar alles wat echt is

De Ierse band Fontaines D.C. komt binnen zonder kloppen. Fiere rammelgitaren, opgewonden ritmes en een zanger met ‘attitude’ maken dat het vijftal in één adem genoemd wordt met Shame en Idles, als redders van het Britse postpunkgevoel. Frontman Grian Chatten heeft het hart op de tong in dichterlijke praatzang, monotoon maar kleurrijk in zijn Mark E. Smith-achtige spraakwatervallen. Albumtitel Dogrel („rijmelarij”) is een geuzennaam voor de authentieke poëzie van de straat die Chatten najaagt. „My childhood was small / but I’m gonna be big”, is zijn beginselverklaring in openingsnummer ‘Big’. De regenachtige straten van Dublin vormen het decor van snapshots uit het ruige Ierse leven, waar de geest van James Joyce in de hoofden van gevoelige zielen rondspookt en waar passie een aangeboren eigenschap is. Fontaines D.C. heeft de passie en de overmoed van de jeugd op een album dat zichzelf bijna voorbij rent in zijn fanatieke zoektocht naar alles wat echt is.