Zullen we topless vergaderen, een deep dive doen of een townhall

Vorige week besprak al een hele lijst met vergaderingen. Deze week wordt het nog veel erger, in deel twee. Met ‘deep dives’, ‘townhalls’ en ‘waslijnsessies’.

Illustratie Tomas Schats

We vergaderen niet alleen te veel op kantoor, er zijn ook gewoon te veel verschillende vergaderingen. Die conclusie werd vorige week al pijnlijk duidelijk toen ik over al die ‘bijzondere gesprekken’ hoorde die jullie op je werk voeren zoals het ‘cactusgesprek’, de ‘popcornsessie’ en de ‘huddle’.

Nou, deze week wordt het allemaal nóg veel erger met het tweede deel van de lijst. Ik had overigens wel tien rubrieken kunnen vullen met al jullie suggesties, maar dat had ik zelf niet overleefd. Ook jij hoeft dus nog maar één keer vol te houden. Daar gaan we.

Het 360-graden overleg. Klinkt als een kookwas waarin je je collega’s lekker heet kunt wassen, maar heeft helaas niets met graden Celsius te maken. Nee, het is een hoek van 360 graden, een cirkel, die symboliseert dat je een persoon of onderwerp ‘van alle kanten bekijkt’.


Nóg zo’n vergadering waarbij het lijkt of de temperatuur er behoorlijk oploopt is de ‘pressure cooker’ waarin „onder hoge druk een beslissing wordt geforceerd”. Maar zelfs dát is geen kookpot waarin je je collega’s kunt gooien, maar gewoon, de zoveelste ‘fietbekmieting’.

Nu we het toch over misleidende vergadernamen hebben. Wat dachten jullie van het ‘kapstokoverleg’. Klinkt als een bijeenkomst waarbij je je collega’s aan de kapstok mag hangen tot ze je gelijk geven, maar is slechts een vergadering „waarbij we al onze emotionele bagage en (voor)oordelen bij de kapstok laten”, aldus de tipgever. Hè jammer.

Net als de ‘waslijnsessie’. Zelfs daarin mag je niet met wasknijpers op je collega’s los, maar moet je de ‘current state’ op vellen papier aan een waslijn hangen om vervolgens „tot een future state te komen”. Huil.

Of wat dachten jullie van ‘de townhall’, die klinkt alsof je naar het centrum van de stad mag, maar in werkelijkheid een massale vergadering is met veel te veel collega’s.

Of de „deep dive-sessie” waarbij je dénkt dat je je zwembroek aan mag maar waarbij het juist saaier wordt dan ooit. Of de ‘powerpitch’ wat achteraf toch weer die jolige collega van marketing blijkt te zijn met een slaapverwekkende PowerPoint. Of de ‘open space’ waarbij je droomt van een open veld, maar wat een ‘niet-verplicht overleg’ is in een ruimte waar geen enkel raam open kan. Maar het ergst in de categorie misleiding vond ik toch wel de ‘safari’ „waarin je samen op ontdekkingsreis gaat”. Jeuk. En dan maar hopen dat er een leeuw langskomt die iedereen opvreet.

Over eten gesproken, daar wordt dus ook mee vergaderd! Zoals het ‘netwerkontbijt’ waarbij je met je onuitgeslapen hoofd visitekaartjes moet uitwisselen, of de ‘brown paper bag-sessie’ waarin je met je boterhammen in een papieren zakje naar elkaars gekauw gaat zitten luisteren terwijl je ook buiten op een bankje in de zon had kunnen zitten.

Ik dacht ook dat de ‘feedforward’ iets met eten te maken had. Maar dat is een „vergadering waarin je je niet mag laten afleiden van het verleden, maar je louter op de toekomst richt”. Uhuh. Op kantoor zeker.

Dan de categorie menselijk lichaam. Wist ik ook niet, maar ook díé zijn er! Zoals het ‘wenkbrauwgesprek’ waarbij je „met een opgetrokken wenkbrauw normoverdragend wordt toegesproken”; het ‘onderbuik-op-tafel-gesprek’ (ieuw) – waarbij je je diepste gevoelens mag delen; het ‘benen-op- tafel-gesprek’ (ontspannen); het ‘voeten-op- tafel-gesprek’ (een tikje minder ontspannen) en de ‘vinger- aan-de- pols-gesprekken’ (ik denk bij de Eerste Hulp).

Belangrijk om te weten is dat het bij geen van deze gesprekken overigens de bedoeling is dat de genoemde lichaamsdelen ook écht op tafel komen of überhaupt een rol spelen. Gelukkig maar, qua ‘onderbuik-op-tafel-gesprek’, maar wel weer jammer voor de mensen die van deze categorie een enorme behoefte aan een ‘voorhoofd-op- tafel-gesprek’ krijgen.

Tot slot de vergaderingen die klinken als een ongewenste intimiteit zoals ‘de ‘1 op 1’. Dat is een gesprek met één andere collega, maar ik krijg er heel andere gedachten bij. Zeg dan ‘bila’. Dat is ook erg, maar daar krijg je in ieder geval geen ‘get a room-gevoel’ van.

Datzelfde geldt voor het ‘laten we even een hok induiken-overleg’ of het ‘even snel iets tegen je aanhouden om te checken-gesprek’. Brrr. Ik ken niet veel mensen die op kantoor iets tegen me aan mogen houden en al helemaal niet in een hok met niemand anders erbij.

Maar ik viel pas écht van mijn stoel toen ik over de ‘topless-vergadering’ hoorde. Gelukkig bleek dat geen vergadering te zijn waarbij iedereen zijn shirt of nog erger uittrekt, maar een vergadering zonder beeldschermen (laptops of desktops). Hallo! Zeg dat dan.

Maar het hardst moest ik lachen om ‘het goede gesprek’. Want ja, dat zijn al die andere safari’s, sessies, townhalls, deep dives en bila’s dus blijkbaar niet.

Zullen we anders gewoon weer aan het werk gaan lieve mensen?

 

De jeuktweets van deze week

Japke-d. Bouma onderzoekt hoe je gelukkig wordt op je werk. Tips via @Japked op Twitter.

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.