Recensie

Recensie Muziek

Drama en camp in balans bij Rufus Wainwright in Carré

Pop Rufus Wainwright vierde zijn twintigjarige carrière in een uitverkocht Carré in Amsterdam. Zijn muziek was nooit voorbestemd voor een groot publiek, maar de liefhebbers weten hem te vinden.

Rufus Wainwright tijdens een optreden in Madrid deze maand.
Rufus Wainwright tijdens een optreden in Madrid deze maand. Foto JuanJo Martín
    • Jan Vollaard

Zijn eerste album stamt uit 1998. Toch had Rufus Wainwright het maandag in een uitverkocht Carré hardnekkig over „de viering van mijn twintigjarige carrière.” Een beetje smokkelen mag, want de 45-jarige zanger begon vorig jaar aan de tournee waarop hij zijn titelloze eerste album en de opvolger Poses (2001) vrijwel integraal uitvoert. Eigenlijk draait het om die laatste, want dat was het moment waarop Wainwright zijn stem vond als een zanger die licht en duister, lichtvoetig en bloedserieus in één grillige maar meeslepende vorm kon gieten.

Het sobere ‘Barcelona’ van het eerste album symboliseert zijn ruime blik: het was de eerste keer dat hij een klassiek thema (van Verdi) in een popsong verwerkte. Wainwrights muziek was nooit voorbestemd voor een groot publiek, met zijn wispelturige melodieën, onverwachte majeur-mineurovergangen en een nasale stem die een beetje lispelt. De liefhebbers weten hem te vinden, bij optredens die zijn pretentieuze presentatie koppelen aan een goed gevoel voor camp.

Zo ook in Carré waar hij verscheen in een opeenvolging van Viktor & Rolf-creaties. De zwarte cape, een met glitter volgepakte jas en een podiumvullende stola waar bij het slotapplaus zijn hele band onder paste, droegen bij aan het grote drama in Wainwrights muziek. ‘Cigarettes and Chocolate Milk’ sprong eruit als een klassieker; een relatief toegankelijk nummer dat het voor de applausmeter moest afleggen tegen zijn covers van Joni Mitchells ‘Both Sides Now’ en een doorleefd ‘One Man Guy’ van zijn vader Loudon Wainwright III.

‘Beauty Mark’ droeg hij op aan zijn moeder Kate McGarrigle, die hem altijd kritische bejegende maar uiteindelijk zijn grootste fan werd. In ‘Evil Angel’ haalde hij de boze geesten uit de kast van zijn Poses-periode. Twee recente nummers, waaronder ‘Going to a Town’ met de verzuchting „I’m so tired of America”, lieten Rufus Wainwright ontsnappen aan een puur nostalgische terugblik.