Recensie

Recensie Film

Childish Gambino’s film is een luchtig anti-kapitalistisch sprookje

Korte film ‘Guava Island’, de eerste film van muzikant Childish Gambino, alias van Donald Glover, voelt als een soort ‘extended’ muziekvideo voor zijn nieuwste singles. De plot is een beetje te eenvoudig.

Filmstill uit ‘Guava Island’.
Filmstill uit ‘Guava Island’.
    • Sabrine Ingabire

Tijdens een intieme toespraak op het podium van het Amerikaanse muziekfestival Coachella afgelopen vrijdag vertelde Childish Gambino, artiestennaam voor Donald Glover, dat het leven kort is en dat je „in the moment” moet blijven. Hij vroeg de toeschouwers hun telefoon uit te zetten. Hij huilde toen hij vertelde over zijn recent overleden vader en de tragische plotse dood van rappers Mac Miller en Nipsey Hussle. Zijn nieuwe film, Guava Island, die hij op Coachella onthulde na zijn optreden, sluit goed aan bij zijn ‘Carpe diem’-boodschap.

Guava Island begint veelbelovend, met een beeldige, kleurrijke animatie die het ontstaansverhaal van het fictieve Guava Island toont, terwijl Rihanna, in de rol van Kofi, als voice-over het sprookje vertelt. Childish Gambino, in de rol van Deni, zorgt voor de muzikale achtergrond. Het verhaal is eenvoudig: ooit was Guava Island een welvarende hemel op aarde, geschonken aan de mensen door de goden, tot het eiland in de handen kwam van een hebzuchtige en gewelddadige familie. Sindsdien worden de inwoners onderdrukt door de familie Red.

De rest van de film, niet meer in animatievorm, is visueel nog steeds even mooi, maar de inhoud houdt dat hoge niveau niet vast. Op het tropische Guava Island spreken de arme inwoners Spaans en Engels met een niet-nader-bepaald-soort-van-Afrikaans accent. De plot is een beetje te eenvoudig: de eilandbewoners worden onderdrukt en moeten zeven dagen per week werken. „We live in paradise, but none of us have the time or the means to actually live here!” De idealistische held verzet zich tegen de kapitalistische schurk tegen alle wijsheid in. Zijn beslissing heeft rampzalige gevolgen, maar werkt wel verbindend voor de eilandbewoners. Einde.

De film, geschreven door Stephen Glover, is bedacht door beide Glover-broers en hun collega’s uit de televisieserie Atlanta – een meer dan competent team, dat in het verleden bekroonde werken heeft geproduceerd. Met zangeres Rihanna, actrice Letitia Wright (Black Panther) en acteur Nonso Anozie (Game of Thrones) om hun visie uit te voeren, is het jammer dat Guava Island toch zo weinig inhoudelijks te bieden heeft. 55 minuten is ofwel te lang, ofwel te kort voor wat de bedenkers wilden vertellen.

Rihanna als muze

De personages zijn statisch, het verhaal is onafgewerkt, de acteurs zijn onderbenut. Wright krijgt een minuscule rol en zangeres Rihanna krijgt geen nummer. Nee, ze wordt zelfs gereduceerd tot ‘vriendin van’ en muze – weliswaar een mooie muze die moeiteloos in het tropisch plaatje past, maar toch nog slechts een muze. Ze is er om haar idealistische partner te steunen, ondanks haar eigen cynisme, en om zich clichématig af te vragen wanneer ze hem moet vertellen dat ze ongepland zwanger is.

Toch is Guava Island esthetisch schoon en muzikaal aangenaam. Door de lens van regisseur Hiro Murai (‘This Is America’) lijkt de Cubaanse filmlocatie idyllisch en komt de schoonheid van de hoofdrolspelers goed tot haar recht. De muziek van Childish Gambino vervolledigt het plaatje – de film is een warme zomeravond op een eilandje.

Vaak voelt Guava Island aan als een lange muziekvideo vermomd als korte film. In de rol van een muzikant heeft Gambino een reden om zijn laatste nummers in de film te verwerken – al dan niet op een coherente manier. De verwerking van het bekroonde ‘This Is America’ is wel leuk, maar hier niet op haar plaats. De scene waar Deni ‘Summertime Magic’ dansend op het strand voor zijn geliefde Kofi zingt, is anderzijds een prachtige uitbeelding van zwarte liefde.

Al met al is Guava Island een luchtig anti-kapitalistisch muzikaal sprookje. Wel prima, maar niet wat je verwacht van een van de eenentwintigste-eeuwse voortrekkers van zwarte storytelling. Maar als Glover iets bewijst met zijn eerste film, is het dat zwarte kunst niet altijd geniaal hoeft te zijn om vermakelijk en mooi te zijn. Misschien vond Glover het gewoon leuk om een anti-kapitalistisch sprookje af te spelen op een van de duurste muziekfestivals ter wereld. Glover kennende, is de kans groot dat we het nooit zullen weten.