Recensie

Recensie Media

Knutselen met karton en dan onder water vissen op de foto zetten

Nintendo Labo Je moet eerst uren knutselen voordat je kan gamen met de kartonnen bouwpakketten. Nu ook in virtual reality.

Nintendo Labo VR: wel zelf de virtualrealitybril blijven vasthouden.
Nintendo Labo VR: wel zelf de virtualrealitybril blijven vasthouden.
    • Len Maessen

Drie uur, zo lang duurt het voordat je het eerste schietspelletje van Nintendo’s Labo VR-pakket kan uitproberen. Eerst moet de doos open, het schijfje in de Nintendo Switch-spelcomputer gestopt. De VR-bril, de luchtbuks, de camera, voor alles moeten de onderdelen voorzichtig uit het karton worden gepulkt. „Ploep de oren van de olifant!” roept het schermpje van de Switch ondertussen blij: de schattige instructievideo’s zijn duidelijk gericht op de kinderfantasie.

Nintendo sprong met de Labo-reeks vorig jaar onverwacht in een niche in de markt waarvan niemand wist dat die bestond: families die graag samen knutselen én gamen tegelijkertijd. Elke doos Labo bestaat uit instructies en een stapel kartonnen platen. Je knutselt eerst samen een voorwerp in elkaar, dan sluit je de Switch daar op de juiste manier op aan. De spelcomputer reageert vervolgens alsof de kartonnen hengel, piano, of het pedaal echt is.

Experimenteren met VR

Omdat Labo zo laagdrempelig is en niet uit dure electronica bestaat, blijkt de reeks een ideale kans voor Nintendo om met virtual reality te experimenteren. Niks bril van honderden euro’s, gewoon een knutselpakket van pakweg veertig euro waarmee je de bestaande spelcomputer in drie kwartier tijd in een ‘echte’ VR-bril veranderd. Voorspelbaar is dat de beeldkwaliteit van de Labo VR niet echt iets is om over op te scheppen, en omdat de Switch geen camera heeft, kan je alleen rondkijken, niet rondbewegen. Ook heeft de bril geen bandjes om op je hoofd te zetten: je moet hem de hele tijd voor je ogen houden, wat vermoeiend is.

Het is ook nadrukkelijk niet de bedoeling dat je deze bril lang gebruikt: de Labo VR is gericht op kinderen van zeven en ouder, terwijl de meeste VR-brillen bestemd zijn voor de leeftijdsgroep dertien en ouder, vanwege zorgen over het effect op de ontwikkeling van jongere kinderen.

De basisspelletjes die bij de bril zelf horen zijn simpel, waarbij je bijvoorbeeld voorwerpen in het rond kan slingeren. Saai? Eigenlijk wel. Het échte plezier van Labo zit ’m in de randapparatuur, zoals de ‘knaller’ uit het basispakket of de camera uit één van de uitbreidingspakketten. Die geven een prettige fysieke laag die de gimmick van de bril in één klap verandert in iets wat echt aandoet.

Knaller

Verreweg de leukste toepassing is de knaller. Het knutselen alleen al is een plezier, waarbij het geweertje steeds duidelijker en steviger vorm krijgt. Na twee uur prutsen met karton en elastiekjes heb je iets in handen wat terugveert en klikt als je de trekker overhaalt. Hey, heb ik dat gemaakt?

Voor ouders met zorgen over de gewelddadige lading van zo’n ‘luchtbuksje’: Nintendo blijft Nintendo. De bijgeleverde spelletjes lijken meer op kermisattracties. Zo moeten twee spelers bijvoorbeeld om beurt proberen om fruit in de mond van hongerige nijlpaarden te schieten, of word je rondgereden terwijl je met bommetjes op kleurrijke aliens schiet.

Ook de fotocamera, waarmee je onder water plaatjes kan schieten van vissen of een gek beestje dat allerlei kunstjes opvoert, is een succes. Net als de knaller voelt deze realistisch aan en heb je de neiging om hem te gebruiken alsof het een echte camera is. Het olifantje lijdt het meest onder het ontbreken van een camera. Tekenen in 3D of natuurkundepuzzels oplossen is leuk, maar dan heb je eigenlijk ook beweegruimte in de diepte nodig.

De meeste spellen zijn simpel en zullen niet lang leuk blijven. Maar het pakket plus uitbreidingssets is alleen al in de opbouw goed voor zo’n twee en een halve dag aan knutsel- en spelplezier: niet slecht voor een VR-pakket van negentig euro.