Recensie

Recensie Theater

Café ’t Schaep keert terug als vrolijke musicalreünie

‘t Schaep met de 5 pooten’ is terug van (nooit) weg geweest. In deze musical speelt Jeroen van Koningsbrugge kroegbaas Kootje, maar is de echte hoofdrol weggelegd voor de liedjes van Eli Asser en Harry Bannink.

De liefdesperikelen van Doortje (Eva van der Gucht) en Kootje (Jeroen van Koningsbrugge) zijn de rode draad in ‘t Schaep’.
De liefdesperikelen van Doortje (Eva van der Gucht) en Kootje (Jeroen van Koningsbrugge) zijn de rode draad in ‘t Schaep’. Foto Bram Willems
    • Elisabeth Oosterling

Vijftig jaar na de oorspronkelijke tv-hit opent het oer-Amsterdamse café van Kootje de Beer weer zijn deuren. ’t Schaep met de 5 pooten beleefde op televisie al een succesvolle wederopstanding met Pierre Bokma achter de toog. Nu is er ook een musical. Aan de bar hangen de bekende stamgasten, zoals Doortje (Eva van der Gucht), de flirterige Lena (Jeske van de Staak) en Opoe (Jetty Mathurin). Er wordt als vanouds gekeuveld, gedronken en geklaagd over veranderende tijden.

Raoul Heertje schreef het script, geïnspireerd op het scenario van Eli Asser. De nummers van Asser en Harry Bannink vormen het middelpunt: overbekende doch aanstekelijke liedjes als ‘Vissen’ of ‘We zijn toch op de wereld om mekaar te helpen, niewaar?’ Het verhaal dat deze nummers aan elkaar moet verbinden, is nogal gammel. Een rode draad zijn de liefdesperikelen van Doortje en Ko, waarbij zij steeds toenadering zoekt en hij juist afstand houdt. Daar omheen ontstaan volop misverstanden en geheimen. Zo komt er een opdringerige ex uit Spanje langs en krijgt het café een nieuwe inkomstenbron: het organiseren van reünies.

Losse liedjes

’t Schaep met de 5 pooten springt in regie van Gijs de Lange van de hak op de tak, hopt van een gesprek in de wasserette naar een boksersreünie en werpt nog snel een melancholische blik over de schouder. Ook hangen de liedjes wel heel losjes samen met het verhaal en komt een lijntje over xenofobie niet van de grond. Dat blijft hangen in een aantal racistische opmerkingen, die snel weer worden weg gewuifd.

In de tekst wordt niet expliciet naar de jaren zeventig verwezen, maar dit tijdsbeeld spreekt des te meer uit de aankleding van de productie en het mooie decor van Marjolein Ettema. Zij zet de kroeg centraal en laat daar steeds andere ruimtes (een slaapkamer, keuken of wasserette) in of voorlangs schuiven. Daan Wijnands completeert de enscenering met zijn creatieve en humoristische choreografieën. Hij toont zich hier wederom een meester in. Prachtig is bijvoorbeeld een fietsscène op barkrukken bij het nummer ‘Zeg maar dag met je handje’.

De rol van Kootje wordt tijdens de tournee afwisselend gespeeld door Jeroen van Koningsbrugge, Remko Vrijdag en Paul Groot. Van Koningsbrugge speelt de kroegbaas eerst knorrig, maar toont na de pauze ook een charmantere kant. Naast hem is Van der Gucht een aanhankelijke Doortje, die gelukkig voor zichzelf besluit op te komen. Het echtpaar Riek en Arie (prachtrollen van Ellen Pieters en John Buijsman) zorgt voor hilariteit met hun aanhoudende gekibbel. In het ensemble valt Ruth Sahertian op, die eerder dit jaar al – terecht - een Musical Award-nominatie kreeg voor haar rol in de musical All Stars.

Door de goede cast en enscenering is ’t Schaep met de 5 pooten een vrolijke reünie, waarbij de uitvoeringen van de liedjes het onbetwiste hoogtepunt vormen. Uiteindelijk kan toch bijna niemand stil blijven zitten bij ‘Het zal je kind maar wezen’ of ‘As je mekaar niet meer vertrouwen kan’.