Brieven

Brieven 15/4/2019

Octrooiwetgeving

China doet niets nieuws

In het Nederland van rond 1880 bestond er geen octrooiwetgeving en daar maakten veel beginnende industriëlen in die tijd dankbaar gebruik van. Een bankierszoon, Gerard Philips, was een en ander ook opgevallen en begon met een lening van zijn vader een gloeilampenbedrijf. Feitelijk maakte Nederland in die tijd dus gewoon een lange neus naar de octrooiwetten van andere landen, waaronder die in de Verenigde Staten, alwaar Edison onder meer de gloeilamp had gepatenteerd. Zo konden, dankzij het ontbreken van deze wetgeving, talloze industriëlen, ook vanuit het buitenland, hun bedrijf in Nederland opzetten. Dat was toentertijd ongetwijfeld een goede zet voor Nederland. Nu ontstaat er commotie rond de praktijken in China (Chinezen stelen bedrijfsgeheimen ASML, 11/4). Ik vraag me af: doen zij nu niet precies hetzelfde?

Museumdepot

Kijk buiten de randstad

Met verbazing las ik vorige week het artikel over het zogenaamd nieuwe idee van de museumdepotwinkel (Overbodige kunst als origineel verjaardagscadeau, 9/11). Fantastisch dat kunst toegankelijk wordt voor het grote publiek, maar dit is geen nieuw initiatief. Al jaren bezoek ik regelmatig de Stichting Onterfd Goed in Eindhoven. Die biedt afgestoten kunst en objecten van musea uit heel Nederland te koop aan en werkt met vooral vrijwilligers. Ze zit op een vaste locatie, een mooie grote hal op culturele broedplaats sectie C waar al deze spullen te zien en te koop zijn. Jammer dat veel media-aandacht uitgaat naar een randstedelijk initiatief met connecties en goede marketing, terwijl een al jaren bestaand initiatief in Eindhoven, nota bene in de Dutch Design-hoofdstad van Nederland, niet voor het voetlicht wordt gebracht.

Soedan

Revolutie uit huiskamer

Onrusten en onlusten in Venezuela, Algerije en nu ook in Soedan (Staatsgreep die ontplofte, 11/4). Ook in dat land kwam een grote groep demonstranten op de been die de machthebber, Omar Hassan al-Bashir, van zijn troon wilde hebben. Protesten zijn aan de orde van de dag én Soedan voelt heel ver weg.

Ik wil de pagina omslaan, totdat ik lees over de Soedanese 28-jarige Solafa Saad die vanuit haar huiskamer in Leiderdorp haar beweging voor meer vrijheid orkestreert (‘Er vindt een revolutie plaats, slapen komt later’, 11/4). Het is een van de invloedrijkste bewegingen van Soedan, lees ik. Solafa Saad is vanuit Leiderdorp een spin in het web, met WhatsApp als communicatiedraadjes van en naar de demonstranten. Ineens is de nabijheid voelbaar. Een demonstratie ver weg krijgt door Solafa Saad opeens een gezicht.

De leider van het protest in Soedan is een vrouw, het is een medelander.

Opvoeding

Onderschat trauma niet

Ouders moeten hun kinderen voorbereiden op discriminatie. Het is te gek voor woorden dat daar geen hulp voor bestaat, dat iedereen dat maar zelf moet zien uit te vogelen terwijl het zo riskant is voor de psyche van de kinderen (Hoe bereid je een kind voor op discriminatie?, rubriek Opgevoed, 11/4). Toen mijn zoon ADHD bleek te hebben, werd hij gepest. Mijn zoon hoorde er daarna nooit meer echt bij. Ik heb hem geprobeerd uit te leggen dat iedereen anders is en evenveel waard. Maar van sommige varianten zijn er meer kinderen, en het kan eenzaam maken als je bij een variant hoort waar er minder van zijn. Ik maakte er een verhaal van over een haas tussen de konijnen om de bittere pil draaglijker te maken. Dat verhaal neemt mijn zoon me soms kwalijk. Hij denkt dat hij zich daarom weleens beter voelt dan anderen en dat zit hem dwars, evenzeer als zijn gevoel onbekwaam te zijn.

Het is ontzettend moeilijk om je kind als ouder de goede boodschap mee te geven, en in het geval van discriminatie of onversneden racisme nog veel moeilijker. Dit artikel over opvoeding en discriminatie met de uitstekende uitleg van de experts is een goed begin, maar er moet meer gebeuren. Het gevaar een kind te traumatiseren, is niet te onderschatten.