Recensie

Recensie

Frivole en avontuurlijke jubileumeditie van Roadburn

Festival Roadburn experimenteerde dit jaar succesvol met uitstapjes naar andere muzikale genres.

Bryan Funck, zanger van Thou, tijdens Roadburn.
Bryan Funck, zanger van Thou, tijdens Roadburn. Foto Niels Vinck

Hij zit er echt. Het Braziliaanse drummonster Iggor Cavalera drumt hier met zijn nieuwe noise-duo Petbrick alsof zijn leven ervanaf hangt in de kleine, gruizige punkzaal Hall of Fame, voor krap een man of 150. Al bij de eerste rammen op z’n vellen vliegen de splinters van zijn stokken de eerste rij in terwijl Wayne Adams elektronisch geweld manipuleert. Onvoorspelbaar, onheilspellend en ongelooflijk hard, het is een genot om Cavalera van anderhalve meter afstand te kunnen zien spelen, donderdag op festival Roadburn in Tilburg.

Wie had gedacht die medeoprichter van de legendarische metalband Sepultura überhaupt ooit op Roadburn te zien spelen? Een festival dat juist beetje bij beetje wegdrijft van de conventionele metalwereld. Vorig jaar oogstte Roadburn, na jaren van subtiele koerswijzigingen, groot succes: alles bleek te kunnen op het festival en dat inspireerde veel acts om boven zichzelf uit te stijgen. Het is lovenswaardig dat het festival deze twintigste editie niet heeft geprobeerd dat succesjaar op een of andere manier te kopiëren. Het programma werd eerder verdiept met experimentelere keuzes en verder uitgestrekte armen naar andere muzikale werelden.

Akoestische volksliedjes

Alleen al het boeken van blackmetalband Myrkur van Amalie Bruun die akoestische volksliedjes kwam spelen was een experiment, omdat ze zo werd verguisd in black metalkringen waar ze als voormalig model en popster niet thuis zou horen. Haar shirts werden met trots gedragen. Ook de keuze voor artist-in-residence Thou was spannend, een veelzijdige band die zowel uitblonk in mooie, akoestische liedjes, als moeilijk te verteren, moerassige sludgemetal. En toonde Zola Jesus in 2018 dat de wat zwaardere, donkerhartige popmuziek prima paste tussen de ronkende riffs op het festival, dit jaar stonden dat soort acts overal: A.A. Williams, Emma Ruth Rundle, Marissa Nadler en Louise Lemón, de Zweedse zangeres in glitterjurk die zich met haar heerlijk volle soulstem dicht tegen gospel aanvleide.

Lees ook het interview met Amalie Bruun: ‘Metal, pop of folk? Genres interesseren me niks’

Anna von Hausswolff, ook Zweeds, ook een zangeres, verraste met de meest intense, expressieve show van het festival. Haar orgel gilde en kreunde, haar stem vol en meeslepend. Von Hausswolff speelde vrijdag met dronemuziek en meanderende soundscapes in haar zware, gotische popsongs, waarin ze soms peilloze duisternis opriep. Ze werd geholpen door de prachtige setting van rook en donkerblauw licht, waar Von Hausswolff met haar vuisten af en toe doorheen beukte. „This. Is. Epic”, zei ze bedeesd. Hier op dit festival spelen, bedoelde ze, maar wat ging het op voor de impact van haar concert: een revelatie.

Heden en verleden kwamen samen bij het Requiem van Triptykon, de band van Celtic Frost-oprichter Tom G. Warrior, die met die band ooit deel 1 en deel 3 van dat stuk had uitgebracht, en nu speciaal voor het festival deel 2 had gecomponeerd. De uitvoering met het Metropole Orkest en zang van het Kobra Ensemble was statig en ontroerend.

Het optreden van Triptykon tijdens Roadburn.

Het versterkte de sfeer van experiment dit weekend, het gevoel dat alles op elk podium anders kon zijn dan verwacht. En waar veel wordt geprobeerd, gaat wel eens iets mis. Zo werd de samenwerking tussen Thou en singer-songwriter Emma Ruth Rundle op vrijdag slechts bij vlagen een solide legering – beter waren beide acts solo. Ook At The Gates, de band van gastcurator Tomas Lindberg nota bene, viel tegen diezelfde dag. Het beloofde ‘andere gezicht’ van de band lieten ze slechts sporadisch zien, om telkens terug te vallen op hun geijkte van dik hout death metal.

Zwarte rand

Er stond genoeg tegenover. Of het nou de uit beton opgetrokken riffs in twee sets van Sleep waren, de mokerharde improvisaties van Sumac, het charmant rammelende Have A Nice Life, of het idee om een aantal shows op skatebaan Ladybird te zetten, Roadburn vierde een avontuurlijke, frivole jublileumeditie waarop het niet probeerde een paar mooie vissen door te fokken, maar goed zorgde voor het hele aquarium.

Het festival kreeg een zwarte rand door de dood van Michiel Eikenaar. De imposante frontman van de invloedrijke blackmetalbands Nihill en Dodecahedron overleed op 42-jarige leeftijd na een lang ziekbed. Uitgerekend in het Roadburn-weekend waar dit jaar een groot deel van de Nederlandse blackmetalscene present was en waar ook zijn eigen band Dodecahedron speelde, zoals al een poosje met zanger William van der Voort. Zij speelden zaterdag hun hart aan flarden, en precies zoals Eikenaar het credo van goede black metal samenvatte in NRC in 2014: „Hoe genadelozer, hoe beter. Er moet geen ontkomen aan zijn.”