Na veertien jaar weer The Master

Golf De zege van Tiger Woods op de Masters is er een voor de eeuwigheid. De 43-jarige Amerikaan won zijn eerste major sinds 2008.

Tiger Woods won dit weekeinde voor het eerst sinds 2005 de Masters in Augusta.
Tiger Woods won dit weekeinde voor het eerst sinds 2005 de Masters in Augusta. Foto Tannen Maury/EPA

Zijn overwinning vorig jaar op het Tour Championship, het slottoernooi van de Amerikaanse PGA Tour, werd door sommigen al bestempeld als de grootste sportcomeback aller tijden. Ietwat overdreven wellicht, maar wel begrijpelijk aangezien golflegende Tiger Woods in september 2018 zijn eerste toernooi in ruim vijf jaar tijd won.

Met die zege maakte hij toen definitief een einde aan een periode vol fysieke en privéproblemen. En nam hij tegelijkertijd ook alle twijfel weg. Niemand had in de jaren ervoor verwacht dat de misschien wel beste, en in ieder geval beroemdste golfer ooit, nog zou terugkeren aan de wereldtop.

Woods zelf ook niet.

Zijn overwinning bij de Masters, zondag op de wereldberoemde baan van Augusta National, kan zonder meer aanspraak maken op een ereplaats in de sportgeschiedenis. Woods, 43 jaar inmiddels, veroverde zijn eerste groene jasje sinds 2005 – zijn vijfde in totaal – en won zijn eerste major sinds het US Open 2008. Destijds verbeet hij de pijn van een dubbele stressfractuur in zijn linker scheenbeen en een kapotte voorste kruisband in zijn linkerknie. Niet voor niets zei de Amerikaan ooit over zichzelf: „Ik ben mentaal de sterkste golfer.”

Het is voor Woods de vijftiende majortitel in zijn loopbaan, het alltime record van landgenoot Jack Nicklaus (achttien majors) is ineens weer in zicht en zou in theorie dit kalenderjaar al kunnen worden geëvenaard.

Ongekende successen

Woods won, als eerste zwarte Amerikaan, 22 jaar geleden de Masters voor het eerst. Het was de opmaat voor een succesperiode zoals de golfwereld die nooit eerder zag. Tussen juni 1997 en mei 2014 stond hij 683 weken op de eerste plaats van de wereldranglijst, waarvan 281 weken achtereen – beide records. Zijn vijfde Masters-titel betekent zijn 81ste zege op de Amerikaanse Tour, eentje minder dan Sam Snead, een Amerikaans golffenomeen uit de eerste helft van de vorige eeuw – de jaren dat golf bepaald nog geen wereldsport was. Een minder bekende, maar veelzeggende statistiek, die stond beschreven in Tiger Woods - de biografie, zijn vorig jaar verschenen ongeautoriseerde levensverhaal: in 2006 slaat hij met zijn ijzers gemiddeld 2,54 meter verder dan de concurrentie. „Met 30 centimeter onderscheid je je al van dertig tot vijftig golfers”, legde een analist van Golf Channel in het boek uit.

Vooral dankzij Woods is golf uitgegroeid tot een mondiale sport. Geen speler heeft meer voor golf betekend dan hij. Zijn roem overstijgt zelfs de gehele sportwereld. Zijn populariteit heeft ook niet geleden onder de seksschandalen die hem in 2010 definitief zijn huwelijk kostten. Ook na zijn arrestatie in mei 2017 in zijn woonplaats Jupiter in Florida, waar hij rondreed met vijf verschillende drugs in zijn lichaam, keerde het publiek zich niet van hem af. Sterker: ze bezorgden Woods, die iedereen altijd op afstand hield en zich op de baan altijd in een soort van trance leek te bevinden, een menselijker gezicht. De ‘nieuwe’ Woods is aanraakbaar, zo wordt gezegd.

Tiger-roar

Die nieuwe versie van Woods moest zondag vroeger dan normaal de baan in. Zeer slechte weersvoorspellingen hadden de Masters-organisatie doen besluiten het deelnemersveld ’s ochtends al te laten afslaan om te voorkomen dat de beslissing op maandag zou moeten vallen. Woods begon aan de vierde ronde op een gedeelde tweede plaats, twee slagen achter de Italiaanse koploper Francesco Molinari. Nooit eerder won hij een major als hij niet als (gedeeld) leider aan de slotdag begon.

In zijn rode shirt en zwarte broek, het tenue dat hij altijd draagt op de laatste dag van een toernooi, speelde Woods op de eerste twaalf holes wisselend; drie birdies (één slag onder par) en drie bogeys (één erboven) zorgden ervoor dat hij bleef staan op de score waarmee hij aan de slotdag begon: -11. Maar vanaf hole 13 begon de Tiger-show – en belangrijker – bezweken de meeste concurrenten onder de druk. De druk die groter leek te worden naarmate de Tiger roar, de toejuichingen van het publiek na een succesvolle putt of andere goede slag van Woods, luider dan ooit klonk op Augusta.

Molinari leverde op twee holes vier slagen in en verspeelde daarmee zijn kans op een tweede major-overwinning. Opvallend, want het was juist de koelbloedige Italiaan die in de zomer van 2018 op het Britse Open de immense druk weerstond die Woods altijd en overal omringt. Ook de Amerikaan Tony Finau, die in de laatste groep met Woods en Molinari speelde, moest zich na twaalf holes gewonnen geven.

Woods gaf fysiek en sportief geen krimp. Verdwenen zijn de problemen aan zijn rug, waaraan hij vier keer werd geopereerd en waaruit de laatste keer een beschadigde tussenwervel werd weggehaald. En de birdies bleven komen: op hole 13, 15, en 16. Daardoor stond hij met nog twee holes te spelen ineens twee slagen voor op onder anderen Brooks Koepka, winnaar van twee van de laatste drie majors, en op Dustin Johnson, de nummer twee van de wereld.

Met zijn moeder Kutilda – vader Earl overleed in 2006 – dochter Sam en zoon Charlie als toeschouwers aan de rand van de achttiende green, nam Woods geen risico meer. Hij sloeg zijn derde slag op de par-4-hole op ruime afstand van de vlag. De slag die hem dat wellicht zou kosten, kon hij zich nou eenmaal veroorloven. De putt voor par ging rakelings mis, maar de putt voor de mooiste zege uit zijn loopbaan niet.

Tiger Woods is terug.