‘Ik zat jaren in een onmogelijke spagaat’

Spitsuur Nu de zoon van alleenstaande moeder en docent Marianna Wassenaar (47) volwassen is en op zichzelf woont, komt er meer ruimte in haar drukke leven. „De moeilijke jaren en de investeringen van destijds pakken goed uit.”

Marianna: „Ik zit niet veel op de bank. Misschien is dat momenteel de enige onbalans in mijn leven: dat ik te weinig niks doe.”
Marianna: „Ik zit niet veel op de bank. Misschien is dat momenteel de enige onbalans in mijn leven: dat ik te weinig niks doe.” Foto David Galjaard

Marianna: „Ik heb een hele leuke baan als programmamanager op het Mediacollege in Amsterdam. Dat biedt mbo-opleidingen aan tot creatieve mediaberoepen als game-artist, vormgever en audiovisueel specialist. Ik houd me vooral bezig met innovatieve projecten, zoals het alumnibeleid en ondernemerschap.

„Onze afgestudeerden werken steeds vaker als zzp’er en daar willen we hen als school bij helpen: partners zoeken, netwerken opbouwen, samenwerken met andere scholen. Onze rol is niet uitgespeeld na de diploma-uitreiking. Door contact te houden met oud-studenten, kweken we tegelijkertijd goede docenten voor onze eigen opleiding.”

„Zelf heb ik de Dansacademie en de lerarenopleiding Omgangskunde gedaan. Ik heb altijd graag aan het mbo willen werken. De leeftijd van de studenten, 16 tot 23 jaar, vind ik heel leuk. In die fase gaan ze hun weg in het leven zoeken, keuzes maken. Vwo’ers en universitaire studenten redden zich dan wel, aan het mbo zit voor mij meer maatschappelijke relevantie. Je kunt voor hen een speciale rol spelen, omdat je de studenten in drie jaar naar volwassenheid én een beroep begeleidt, met alle bijbehorende vraagstukken.

„Ik zou heel graag meer waardering willen voor mbo’ers. We hebben als maatschappij niet alleen maar advocaten en artsen nodig, maar ook hoveniers en bejaardenverzorgers. Het geeft me voldoening als ik zie dat onze studenten slagen in de maatschappij, gelukkig zijn en invloed durven uitoefenen.”

Te weinig niks doen

Marianna: „Ik heb heel veel vrijheid in mijn baan, meestal werk ik van negen tot half zes, op school of extern, voor afspraken in het kader van onze samenwerkingsverbanden. Dan fiets ik lekker door de stad. Pauzes sla ik meestal over. Uit enthousiasme hop ik van de ene naar de andere klus. Eén dag per week ben ik thuis, gedeeltelijk werk en vrij.

„Daarnaast heb ik een paar nevenactiviteiten als kandidaat-bestuurslid van Faaam, de Film Actors Academy Amsterdam, en zit ik in de geschillencommissie van sQuare Academy, een broedplaats voor ondernemende creatieven. Kennis en ervaring delen vind ik belangrijk. Naast mijn werk geef ik tweemaal per week les in sportscholen, in Essentrics. Het heeft raakvlakken met tai chi, ballet, pilates en fysiotherapie. Zo heb ik een mooie balans tussen hoofd- en lichaamswerk.

„Die balans in mijn leven is jarenlang zoek geweest. Ik was een alleenstaande moeder, met een kind dat wat meer dan gemiddelde zorg nodig had. Financieel moest ik het alleen rooien, daardoor heb ik geleerd van heel weinig geld te leven. Daarnaast was ik ambitieus. Dat maakte dat ik jarenlang in een onmogelijke spagaat verkeerde. Ik deed het allemaal wel, maar voelde me altijd wel érgens tekortschieten. Ik studeerde ’s avonds thuis, als mijn zoon sliep. Dat leidde tot werk als fulltime opleidingsmanager. Voordeel was dat ik meer te besteden kreeg en een huis kon kopen.

„Sinds mijn zoon op zichzelf woont, heb ik meer vrijheid en pakken de moeilijke jaren en de investeringen van destijds goed uit. Ik kan me meer bezighouden met positieve dingen, ik heb meer energie, geniet meer van dingen.”

„In mijn vrije tijd dans ik graag, flamenco en tango. Ik heb les en ga regelmatig naar tangosalons. Met name neo-tango, een wat modernere variant, vind ik leuk. Muziek en dans is voor mij elixer voor de ziel. Bijna elk jaar ga ik een week naar een flamenco-festival in Jerez de la Frontera, in Spanje. De hele dag door zijn er lessen en optredens. Theater en concerten vind ik ook heel leuk. En zeker eenmaal per week ga ik in mijn eentje naar de bioscoop, dan kom ik tot rust. Ik zit niet veel op de bank. Misschien is dat momenteel de enige onbalans in mijn leven: dat ik te weinig niks doe.”

Gelukkig mens

Marianna: „Behalve aan uitgaan en vakanties geef ik geld uit aan kleding. Ik vind het leuk om er goed uit te zien. Maar ik wil de aanschaf van kleding om maatschappelijke redenen wel wat minderen. Wie heeft dat kledingstuk gemaakt, denk ik dan? En hoeveel grondstoffen waren ervoor nodig? Ik denk veel na over al het onrecht in de wereld, geloof in minderen en delen in plaats van nog meer consumeren. Dat verschil tussen rijk en arm is toch niet normaal? De problemen die daardoor ontstaan, hebben we zelf veroorzaakt. Ik wil me hard maken voor degenen die hierbij het onderspit delven.

„Ik haal veel energie uit het stadsleven en uit vriendschappen, maar ik heb ook een andere kant. Ik ben geboren en getogen in Friesland en ben nog steeds dol op het platteland. Die rust… Daarom wil ik ook niet in Amsterdam wonen, te druk. Ik loop graag hard met de hond van de buren, daar word ik helemaal zen van. Soms voel ik me wel eens een vat vol tegenstrijdigheden. Enerzijds ben ik een denker en vind ik het lekker om alleen te wonen. Of om naar Terschelling te gaan en te fietsen door bos en duinen, heerlijk de natuur in. Anderzijds maak ik ook graag plezier met anderen.

„Met mijn vriend, met wie ik nu vijf jaar een relatie heb, maak ik regelmatig een roadtrip in Europa, cultuur snuiven in een stad, leuke dorpen bezoeken. Spanje is favoriet, maar Scandinavië vind ik ook te gek. Eenmaal per jaar ga ik met mijn zoon naar een stad. Dat is altijd een stad waar hij kan skaten. Mijn zoon gaat binnenkort een maand op een huskyfarm in Finland werken, dan zoek ik hem zeker op. Onlangs was ik voor het eerst van mijn leven met een vriendin in Tel Aviv, een geweldige stad! Daar wil ik echt vaker heen. Ja, ik ben een gelukkig mens. Hoe ouder, hoe gelukkiger.”