Als ziektekiemen naar Amerika reizen

Flessenpost Vanuit Princeton, New Jersey, schrijft over wat haar opvalt. Vandaag: over het Amerikaanse vaccinatiebeleid en de noodtoestand in New York na de mazelenuitbraak.

Eliane Gerrits

Sinds hij als kind de mazelen kreeg, lijdt mijn oude buurman aan ernstig gehoorverlies. Hij werd door zijn ouders naar een school ver van huis gestuurd om te leren liplezen. „Ik herinner me nu nog de heimwee”, mijmert hij terwijl hij de batterijen van zijn gehoorapparaat verwisselt.

Hij heeft nog geluk gehad. Een eeuw geleden stierven er alleen al in Nederland zo’n duizend kinderen per jaar aan de mazelen. Wereldwijd overleden een half miljoen, voornamelijk jonge, kinderen. Ik ben opgelucht dat onze kinderen in een andere tijd zijn geboren. Lang leve het Rijksvaccinatieprogramma. Je kunt je kroost helaas niet voor alle ellende behoeden, maar wel voor deze. Het hele vaccinatieschema hebben we dan ook keurig afgewerkt.

We werkten ook gewillig mee toen we naar de VS verhuisden en de kinderen door een strikte vaccinatiecontrole heen moesten om op school toegelaten te worden. Dit gold niet alleen voor ons, kersverse immigranten, maar voor alle kinderen in de staat New Jersey, zowel op openbare als privéscholen. Zonder papieren kom je de klas niet in. Ouders die tegen vaccineren zijn, houden hun kinderen in Amerika vaak thuis. Homeschooling, is legaal in alle vijftig staten en nogal populair. Het gaat om zo’n 2,3 miljoen kinderen, veelal van ‘anti-vaxxers’, waaronder New Age-ouders en streng gelovigen. Hun instelling roept angst op bij de rest van de samenleving, omdat hun kinderen wel in openbare gelegenheden als bibliotheken en winkels komen, waar ze anderen gemakkelijk kunnen besmetten.

De strenge controle op vaccinaties in de scholen van onze kinderen was wel een gedoe. De Nederlandse doseringen weken hier en daar af van de Amerikaanse, de namen waren anders en de combinaties verschilden. Met steeds meer gêne gingen we telkens terug naar onze Nederlandse huisarts voor verdere verduidelijking.

Maar de Amerikaanse verpleegkundige bleef onverbiddelijk. „Als ziektekiemen hierheen reizen, is het eind zoek”, zei ze als ze weer eens een kras door de lijst met inentingen zette. Pas op de ochtend van de eerste schooldag werd onze dochter toegelaten. Ik had het inmiddels helemaal gehad met deze dame met haar knot.

Dezer dagen denk ik vaak aan haar. In Nederland zijn kinderen gesignaleerd met mazelen. Wetsvoorstellen zijn in de maak. In New York City heeft de burgemeester zelfs de noodtoestand uitgeroepen. Hij dreigt met boetes en wil vaccineren verplichten. Elders in New York mogen niet-gevaccineerdekinderen onder de achttien openbare gelegenheden niet in.

Kwetsbare mensen kunnen doodgaan aan mazelen. Maar met ziektes is het net als met oorlogen. Als de strijd is gestreden, de doden zijn begraven en er genoeg tijd is verstreken, bagatelliseert men de ellende. Geen kind hoeft te sterven aan een ziekte waar een remedie voor is. Daarom wens ik alle scholen en kinderdagverblijven een even onverbiddelijke dame toe als de verpleegkundige op de school van onze dochter. Iemand met een knot die de knoet eronder heeft en niet bang is voor boze ouders.

Reacties naar pdejong@ias.edu