Opinie

Seks in de Libelle

dacht altijd dat Libelle een suf blaadje voor oma’s was. Tot ze het nummer van deze week zag.

Japke-d. Bouma

Ik dacht altijd dat Libelle een suf blaadje was met breipatronen, recepten en oma’s. Dat beeld heb ik deze week moeten herzien.

Het „grootste vrouwenmerk van Nederland” bestaat komend weekend 85 jaar en het leek me interessant te bekijken wat de Nederlandse vrouw zoal bezighoudt, dus ik kocht de jubileumeditie en zette me schrap voor een uurtje snurken. Maar ik werd volledig uit mijn stoel geblazen.

Natuurlijk, er stonden ook „feesttaarten” en „feestelijke pastelkleurige kleding” in, maar die waren slechts een geraffineerde camouflage voor de échte boodschap, namelijk dat de Nederlandse vrouw het de laatste twintig, dertig jaar eerder moeilijker, dan makkelijker lijkt te krijgen. Die conclusies kwamen uit een enquête onder 5.500 Nederlandse vrouwen en ze werden nuchter opgesomd in een steengoed artikel.

Dat maar liefst 37 procent van de vrouwen van rond de 70 hun leven heel anders had geleefd als ze daarover zélf hadden mogen beslissen in plaats van de patriarchale samenleving. Dat een aantal vrouwen spijt had dat ze niet meer carrière hadden gemaakt, zich hadden opgeofferd voor hun gezin en nu waren „opgebrand”. Dat maar liefst 72 procent van de vrouwen ‘zelfstandigheid’ het belangrijkste vindt, maar dat de meerderheid de hypotheek en de auto niet zelf kan betalen.

Maar het schokkendst vond ik de conclusies over seks. Zo blijkt 75 procent van de vrouwen(!) geregeld seks tegen hun zin te hebben uit liefde, uit plichtsbesef of omdat „hij anders chagrijnig wordt”.

Maar Libelle is ook kritisch over de seksuele voorlichting van kinderen. Bij jongens gaat het daarbij vooral over genot – de eerste zaadlozing bijvoorbeeld; de meisjes horen vaak allereerst over de menstruatie – ongemak. Het is vooral de erecte penis die centraal staat in de les, zo schrijft Libelle, niet het genot van de vrouw.

Maar ik viel pas écht van mijn stoel toen ik las over het „lichtpuntje” dat Libelle gelukkig ook zag, namelijk dat vrouwen de laatste jaren meer zijn gaan masturberen. Een goede zaak, vindt Libelle, dat vrouwen zich meer op genot gaan richten. Het was op dat moment dat ik erachter kwam dat ik ongemerkt mijn vuist gebald had in geestdrift en mezelf hoorde schreeuwen: „Hup Libelle!”

Nou, nou, zegt hoofdredacteur Hilmar Mulder aan de telefoon – net zo nuchter als haar blad: zo was Libelle altijd al hoor. „We hebben altijd alle onderwerpen bespreekbaar gemaakt voor het doorsnee gezin. Misschien niet door revolutie, maar gewoon, door evolutie.”

Zo schreef het blad over de Dolle Minabeweging, de pil en abortus, maar komt ze ook tegenwoordig nog geregeld op voor vrouwenrechten, bijvoorbeeld door te schrijven over artsen die oog hebben voor specifiek vrouwelijke hartklachten. „Maar we schrijven ook over klussen in huis, over de vraag of je je man automatisch moet volgen als hij in het buitenland gaat werken en over mannen die de kinderen opvoeden”, zegt Mulder. Over die mannen gesproken, wist ik eigenlijk wel dat wekelijks ook zo’n 300 duizend mannen Libelle lezen omdat het thuis op tafel ligt? „Daar is menig mannenblad jaloers op hoor.”

Ik moest het allemaal even verwerken: Libelle als een paard van Troje in de vrouwenstrijd, Libelle als de diesel van de emancipatie, Libelle dat elke week 3,4 miljoen vrouwen bereikt en óók nog de mannen opvoedt, al 85 jaar.

Ik heb er een straffe borrel op genomen.

Tips via @Japked op Twitter.

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.