Rembrandthuis mikt op duurzame uitbreiding

Verbouwingsplannen Het Rembrandthuis wil voor 7 miljoen verbouwen en meer een ‘persoonlijk verhaal’ gaan vertellen, te beginnen met het wiegje van Rembrandts zoon Titus.

Groter en toegankelijker: opengewerkt plan voor de verbouwing Rembrandthuis aan de Jodenbreestraat in Amsterdam, naar ontwerp architect Janneke Bierman.
Groter en toegankelijker: opengewerkt plan voor de verbouwing Rembrandthuis aan de Jodenbreestraat in Amsterdam, naar ontwerp architect Janneke Bierman. Illustratie BiermanHenket/ Rembrandthuis

Vanaf 2021 wil het Rembrandthuis gaan verbouwen, en vooral: uitbreiden. Dat was twintig jaar geleden voor het laatst gebeurd, en inmiddels zijn installaties toe aan vervanging, moet het duurzamer en zijn er twee keer zoveel bezoekers als toen. De publieksruimte wordt dus uitgebreid en zelfs de smalle trappen in het daadwerkelijke Rembrandthuis worden iets breder. Architect Janneke Bierman, die ook de entree van het Anne Frankhuis veranderde, wordt verantwoordelijk.

Woensdag ontving het Rembrandthuis potentiële geldschieters om de plannen voor te leggen. Zeven miljoen euro is er nodig om alle ideeën te realiseren. Er zijn ook gesprekken met de gemeente, maar daar is nog niets concreets uitgekomen, vertelt directeur Lidewij de Koekkoek bij haar een rondleiding voor de pers.

Behalve op verduurzaming, het iets toegankelijker maken voor mindervaliden en enkele installaties die aan vernieuwing toe zijn, gaat het museum zich meer richten op het ‘hart’ van de bezoeker. „Het verhaal moet persoonlijker worden”, vertelt ontwerper Lies Willers. Zij is verantwoordelijk voor hoe het museum van binnen beleefd wordt. „We beginnen met het verhaal van de inboedel die opgemaakt is toen Rembrandt hier kwam wonen en eindigen er ook mee, dat is een dramatisch en persoonlijk verhaal”, legt Willers uit. Rembrandt werd in 1660 gedwongen alles te verkopen. Het persoonlijke verhaal begint al meteen in de slaapkamer, daar zal bijvoorbeeld een wiegje komen dat er hetzelfde uitziet als het wiegje van Rembrandts zoon Titus. Elders wordt het breiwerkje van Saskia neergelegd, een kopie van wat er op een werk te zien is. Willers: „In plaats van het huis centraal te stellen, moet het meer om het persoonlijke verhaal van Rembrandt gaan.” In de kamers zullen schetsen worden toegevoegd waarop het gezinsleven is afgebeeld.

Lees meer over het Rembrandtjaar 2019: Hoe voorkom je Rembrandt-moeheid?

De kamer met exotica en andere rekwisieten die Rembrandt gebruikte op zijn schilderijen, moet ingaan op de rol die Nederland indertijd speelde in de koloniën en in de slavernij. „Je vertelt waar alles vandaan komt, welke rol Amsterdam speelde in de wereldhandel en hoe we nu aankijken tegen de negatieve aspecten die er ook aanzitten.”

De audiotour wordt er ook op aangepast. Kinderen kunnen een andere tour krijgen dan kunstkenners of mensen met haast. Wie alles heeft bekeken en gedaan (zelf etsen maken kan nog steeds, en ook komen er workshops om je een leerling van Rembrandt te wanen) komt in een ruimte waar het tijd is voor een „moment van rust en bezinning”.

Nadrukkelijk stelt De Koekkoek dat het museum geen ‘experience’ gaat worden, „we willen de bezoeker wel in het hart raken met goed gefundeerde informatie.”

Dit alles moet niet alleen leiden tot meer bezoekers, maar vooral ook meer lokale bezoekers. De Koekkoek hoopt dat er dertig procent daarvan uit Nederland zal komen en vooral meer Amsterdammers. Ze hoopt op zeventig procent uit buitenlanders.

Mocht het lukken om de zeven miljoen binnen te halen, dan gaan ze gefaseerd aan de slag, om alles in 2023 definitief af te ronden.

Correctie 12 april 2019: Dit bericht is iets ingekort.