Recensie

Recensie

De Porsche 911 is perfect – daar laat ik het bij

Autotest De nieuwe 911 is perfect. Maar er zijn redenen voor een debat over zijn bestaansrecht, schrijft .

De Porsche 911 bij Porsche Centrum Amsterdam.
De Porsche 911 bij Porsche Centrum Amsterdam. Foto Merlijn Doomernik

Hij is de Stradivarius onder de sportwagens. Elke nieuwe Porsche 911 is een groot moment in de geschiedenis die voornamelijk de zijne is, aangezien hij eigenlijk geen concurrenten heeft. Van zijn mededingers heeft hij weinig te duchten. Geen Jaguar, geen McLaren, geen Audi R8 is zo virtuoos allround; comfortabel naar wens, moordwapen op afroep. Anderzijds wordt jezelf bevechten op dat steeds trager stijgende, olympische niveau steeds lastiger. Het voorlopige basismodel heeft nu 450 pk, tachtig meer dan de vorige instapper, en haalt al ruim 300. De motor achterin, vroeger een garantie voor gevaar en de klassieke valkuil voor de querulant, is al generaties geen balansverstorend element meer. De 964 en de 993, de laatste luchtgekoelde 911’s, waren met respectievelijk tweehonderd en honderdachtenzeventig pk minder wilder en gevaarlijker, auto’s voor waaghalzen. Het stadium nadert waarin een amateur met de nieuwe snellere rondetijden schrijft dan de beroepscoureur in een oude.

Zo bezien is elke verbetering een verslechtering. Maar hij is perfect. Ik laat het bij die ene hyperbool; verbijsterend. Hoe grof je op een pretslingertraject ook instuurt, hij sleurt gewoon door. Elk onvertogen woord zou een misdaad zijn.

Toch is de nieuwe 911 een psychologisch pijndossier voor de bespreker die zijn opdracht serieus neemt. Wow roepen heeft met duizend onweerlegbare redenen iedereen al gedaan. Weer sneller, weer duurder en nog vetter – ook een aanbeveling immers. De smalle, decente 911’s zijn geschiedenis, je krijgt hem verplicht met de kont van een trekpaard. De met een doorlopende neonlichtbalk aangedikte breedte van zijn wide body is voortaan standaard. Daar ziet Porsche graag iets voor terug. De basisprijs steeg in één klap van 120 mille naar 150+. Over de afzetmarkt geen zorgen. Icoon blijft icoon.

Drukkend zijn de niet gestelde vragen. Hoe zou perfectie moeten worden overtroffen? Is het geen dodelijke eigenschap voor een sportwagen? Of deze: waarom zouden er überhaupt nog 911’s moeten rijden?

Er zijn redenen voor een debat over zijn bestaansrecht, dat bij Porsche intern heus wel op stoom zal zijn gekomen. Na meer dan een halve eeuw 911 wordt zijn heerschappij bedreigd door de voor alles met verbrandingsmotor onvermijdelijk funeste energietransitie. Rap slinkt zijn prestatievoorsprong op de ijselijke stroomwagens die ook Porsche zelf intussen in de maak heeft. Al iets langer speelt hem de frictie tussen spanning en perfectie parten. Hij is als Lewis Hamilton in de Formule 1, die met de precisie van een Zwitsers uurwerk altijd kampioen wordt, terwijl je Max Verstappen in bolides van minder allooi tenminste nog spectaculair ziet woekeren met zijn talenten. Lewis is een Porsche, al rijdt hij Mercedes; Max een Jaguar F-Type, de jonge hond die brandt op durf, uitdagend feilbaar.

Dagelijkse auto

Nog meer dan zijn voorganger is de 911 geschikt als dagelijkse auto. Ik zet muziek op. De chansonnière Barbara zingt live in het Parijse Olympia Mon enfance, lied als een bijbeltekst over de terugkeer naar de kinderstemmen in het dorp van je jeugd, de woedeaanvallen en de lach van je moeder. Je stond er niet bij stil dat liefde zo concreet kon zijn, gevoelens van verlies zo kwetsbaar. En daar zit jij, in die gepantserde Porsche, de aartsvijand van de weerloosheid. Maar hij laat haar toe. Bij 120 klinkt zij goddelijk, bij 140 klinkt zij prachtig, bij 160 hoor ik Barbara aangrijpend glashelder haar dode moeder aanroepen. „Want van alle herinneringen zijn die aan de jeugd de naarste; ze verscheuren ons.” Voor de duizendste keer hoor ik de regels inslaan als de eerste. En de Porsche die je op zijn manier zo bij de strot zou moeten grijpen dient zijn stuurman met de stijlvreemde discretie van de stilte. De widowmaker is een mensenvriend geworden. Hij is maar handelswaar. De Chinezen willen er normaal mee naar kantoor kunnen, de ZDF-presentatrice wil er een zakelijk gesprek in kunnen voeren, de Porsche-zestiger wil geen rodeo aan zijn vege lijf. Voor hen is hij gemaakt. De wilde jongens en meisjes pakken de F-Type of de kleinere Porsche 718, als ze niet allang zijn overgestapt op een Tesla. De uitlaatscheur komt via de Sport- en Sport Plus-settings uit een potje en voor de soundscape had Porsche net zo goed een dj kunnen inhuren. Met die twee jachthoorns onder de kont zijn de mogelijkheden legio. Een schetenduet, een Rammstein-potpourri of, nog beter, een turbo-cover van My Way. The final curtain.