Opinie

    • Joyce Roodnat

Hoe de liefde uit de afgrond kruipt

Joyce Roodnat In God Only Knows zorgen de zussen voor hun doorgedraaide broer. Daar ziet Joyce Roodnat hoe hun liefde in de afgrond stort. En er weer uitkruipt.

God Only Knows is de titel van de film, dus zoemt die ouwe song van The Beach Boys door mijn hoofd. I may not always love you / But long as there are stars above you / You never need to doubt it… Sterrenhemel. Innigheid. Liefde. Maar voor ik bij het einde van het eerste couplet ben (God only knows what I’d be without you…) spat de herinnering aan de song uiteen. De band tussen twee zussen en een broer (vloekvloekvloek, wat spelen Elsie de Brauw, Monic Hendrickx en Marcel Musters goed) eist zijn tol. Deze film toont berichten uit de helse hondenmand van het gezin. ‘I may not always love you’, inderdaad. Tot het onverwacht tussen hen in orde komt: ‘God only knows what I’d be without you’, vandaar. Maar filmer Mijke de Jong weet wel beter dan de finale van haar film met sentiment te bederven. Haar publiek mag het gevoel zelf invullen en haar personages ook.

Ik word gelukkig van deze film. Niet omdat hij lief is maar omdat hij zo goed is. En ook omdat hij me troost nadat, een avond eerder, de voorstelling Dood in Venetië me lam had geslagen. Behalve dat die de allure heeft van een paar zijden sokken, slaagt hij erin om die ene vrouw die wordt opgevoerd tot moeke te reduceren. Het stuk is koud begonnen of deze vrouw vraagt haar man of hij thee wil. En maant hem op hun baby te letten. Wat hij niet gaat doen. De naam van die baby valt nooit. Dat is menselijk gesproken vreemd, maar bovendien benadrukt het dat de boreling een vrouwending is, niet iets met belang voor de echte mensen die de mannen zijn. Nou kan een vrouw best een zorgende persoon zijn, maar wat dan nog? Is die dan niet interessant?

Jawel, zeer. In God Only Knows zorgen de zussen voor hun doorgedraaide broer. Daar zie ik hoe hun liefde in de afgrond stort. En er weer uitkruipt.

Elsie de Brauw en Marcel Musters in de film ‘God Only Knows’.

Nog weer eerder in de week was ik in het Amsterdamse Concertgebouw bij de herdenking van het verblijf van John Lennon en Yoko Ono in het Amsterdamse Hilton hotel, talking in our bed for a week, 50 jaar terug. Vrolijke avond. Maar het ging alleen over John Lennon, ook al was die geruchtmakende bed-in toch echt een performance die Yoko Ono verzon. Beatlesbiograaf Mark Lewisohn probeerde het wel. Tevergeefs. Voor Yoko kreeg hij geen aandacht. Yoko? Franje. Popjournalist Jan Donkers schoof haar routineus terzijde met een roddeltje en bauwde haar na. Want ze heeft een hoge stem en een Japans accent en dat is lachen.

In God Only Knows wordt niemand weggezet als onbeduidend. Iedereen doet ertoe, iedereen heeft diepgang, de broer en de zussen. Logisch, zou je zeggen. Och, was dat maar zo.