Recensie

Recensie Film

De humor is ver te zoeken in teleurstellend ‘Hellboy’

Superheldenfilm Elf jaar na Guillermo del Toro’s ‘Hellboy II’ volgt nu een herstart van regisseur Neil Marshall, die veel minder goed uitpakt. Hellboy rookt geen sigaren meer en heeft hij geen sixpack bier onder handbereik.

    • André Waardenburg

In 2004 en 2008 onderscheidde de Mexicaanse regisseur Guillermo del Toro zich met zijn twee verfilmingen van Mike Mignola’s strip Hellboy van de moordende concurrentie op het gebied van stripverfilmingen met bovennatuurlijke actiehelden. Dat kwam vooral door de aanstekelijke personages, van wie de sigaren rokende Hellboy zelf, een sloddervos met een grote afkeer van autoriteiten, de leukste is. Hellboy werd als kind door de nazi’s via een telekinetische poort van de hel naar de aarde getransporteerd, waar hij werd geadopteerd door de wat zonderlinge professor Broom van het geheime bureau voor paranormaal onderzoek. Demon Hellboy (indertijd gespeeld door Ron Perlman) heeft afgevijlde hoorns, een stenen hand en een vuurvaste, rode huid.

Elf jaar na Hellboy II volgt nu een herstart, die veel minder goed uitpakt. Het verschil is opvallend. Zo rookt Hellboy geen sigaren meer en heeft hij geen sixpack bier meer onder handbereik. Ook is de humor ver te zoeken, al zijn er nog een paar aardige kwinkslagen zoals een grap over Uber. Perlmans vervanger David Harbour is op zich prima als Hellboy maar moet het stellen met een zwak scenario en weinig overtuigende special effects. Hellboy neemt het dit keer op tegen heks Nimue die de wereld in een apocalyps wil storten. Iets originelers zat er blijkbaar niet in. Daarbij draait het om de vraag of het ‘bloedkoningin’ Nimue lukt om Hellboy, deels mens, deels demon, aan haar duistere kant te krijgen. In zijn missie haar te verslaan wordt Hellboy bijgestaan door Ben Daimio en Sasha Lane, door Mignola geschapen karakters. Waarbij Lane nu niet meer een roodharige Ierse is, maar Afro-Amerikaanse.

Die personages zijn nog wel interessant, wat je niet kunt zeggen van de clichématige verbeelding van Nimue en haar demonische gespuis. Daarbij is de actie zeer bloederig en goor, met veel hardrock op de soundtrack: Hellboy is teleurstellende middelmaat geworden.