Recensie

Recensie Film

Schoonzwemmen biedt mannen een tweede kans

Komedie De Franse hitkomedie ‘Le grand bain’ gaat over sneue mannen die samen schoonzwemmen. De film is niet perfect, wel hartverwarmend.

Saamhorige schoonzwemmers in ‘Le grand bain’ met Mathieu Amalric (tweede van links).
Saamhorige schoonzwemmers in ‘Le grand bain’ met Mathieu Amalric (tweede van links).
    • André Waardenburg

In een korte scène kijkt zwembadhulp Thierry op zijn computer naar wat fragmenten uit musicals met zwemkampioene Esther Williams. Zij werd in de jaren vijftig beroemd met fleurige films vol zwierige choreografieën in het water. Precies wat de wat vreemde vogel Thierry en zijn makkers ook willen, al zijn ze nog lang niet zo ver.

Lees ook een interview met Gilles Lellouche: ‘Op de set was ik een strenge badmeester’

In Le grand bain is Thierry een van de mannen die zich heeft aangemeld voor synchroonzwemmen voor mannen. Zijn teamgenoten zijn mannen van middelbare leeftijd met buikjes, haar op de rug en allerlei problemen in hun privéleven en carrière. Bertrand is al twee jaar werkloos en slikt antidepressiva, Laurent zit verstrikt in zijn eigen negativisme, muzikant Simon sappelt in de marge en zwembadverkoper Marcus is bijna failliet. Om aan hun problemen te ontsnappen trainen ze een paar keer per week onder leiding van Delphine, een oud-zwemkampioene die zo haar eigen sores heeft. Na afloop blowen ze in de sauna terwijl ze hun chagrijn delen.

De thematiek van Le grand bain is niet nieuw: mannen die in groepsverband hun gevoel voor eigenwaarde herwinnen. Een criticus doopte de film al gekscherend om tot ‘The Pool Monty’; een verwijzing naar The Full Monty (1997). Dit soort films raakt vaak een gevoelige snaar. Zo trok Le grand bain in Frankrijk bijna vier miljoen bezoekers. Ondanks verschillen in temperament, klasse en achtergrond stralen de kerels saamhorigheid uit en vormen ze een collectief. Moeilijk om daar niet de wensdroom van een natie in te zien in deze tijden van verdeeldheid, onvrede en aanhoudend protest. Tel daarbij op dat twee hoofdrolspelers, Mathieu Amalric en Guillaume Canet, echte filmsterren zijn in Frankrijk, en je hebt het begin van een verklaring voor het grote succes.

Le grand bain is een plezierige formulefilm, al is hij zeker niet perfect. Daarvoor is de karakterisering van de mannen iets te mager, waarbij de rol van Amalric als sombere Bertrand nog het meest overtuigt. De vrouwenrollen zijn nog bleker ingevuld, al is dat deels te begrijpen: dit verhaal gaat immers over mannen die elk op hun eigen manier een lesje leren en hun verleden moeten zien te verwerken.

De climax van Le grand bain, waar geduldig naar toe wordt gewerkt, speelt zich af in Noorwegen, waar het kampioenschap synchroonzwemmen voor mannen plaatsvindt. Menig man in midlifecrisis zal stiekem een traantje wegpinken bij het zien van de schoonzwemfinale, op de klanken van Phil Collins’ jarentachtighit Easy Lover. Waarna er nog een relativerende epiloog volgt.