Recensie

Recensie Muziek

Joe Jackson zingt zijn liedjes als een tevreden barpianist

Bij de greep uit zijn veertigjarige carrière kwam Joe Jackson een concert lang niet achter zijn piano vandaan.

Joe Jackson, tijdens een optreden van de Four Decade Tour, in Bologna, Italië, januari 2019.
Joe Jackson, tijdens een optreden van de Four Decade Tour, in Bologna, Italië, januari 2019. Foto Luigi Rizzo/ Pacific Press

De Four Decade Tour, noemt Joe Jackson de concertreeks die hem een greep laat doen uit zijn veertigjarige platencarrière. Om het overzichtelijk te houden spitst hij zich toe op de albums Look Sharp! (1979), Night and Day (’82), Laughter and Lust (’91) en het begin dit jaar verschenen Fool.

Onder een enorm baldakijn van opgetrokken fluwelen gordijnen kwam Jackson (64) twee uur lang niet achter zijn piano vandaan. Jammer voor het publieksdeel dat in het stampvolle Paradiso voor de linker balkonhelft had gekozen, want zij kregen de zanger niet of nauwelijks te zien. Zo lag er bovenmatig veel nadruk op het exhibitionistische drumwerk van Doug Yowell, een enthousiast showman die center stage alle aandacht naar zich toetrok. Jackson zong zijn liedjes als een tevreden barpianist, die ook tamelijk overbodige covers van The Beatles en Steely Dan uit zijn mouw liet rollen.

Was Joe Jackson niet de ‘angry young man’ die tijdens ‘Sunday Papers’ midvoor op het podium een Engelse zondagskrant aan flarden scheurde, boos over het nepnieuws dat er in stond? Die flamboyante zanger bestaat niet meer, hoewel het lied nog altijd op zijn repertoire staat. Jackson ziet zich nu graag als een contemporaine Cole Porter, residerend achter zijn piano met alle aandacht voor de muziek. Voor een songschrijver met zijn staat van dienst is die keuze te respecteren, maar het leverde wel een saai concert op.

Van ‘Is She Really Going Out With Him’ tot het nieuwe ‘Fabulously Absolute’ viel er veel te genieten, al leek de kitscherige knipoog naar Beethoven in ‘Ode to Joy’ een excuus voor alwéér een drumsolo. In ‘Steppin’ Out’ kwam de primitieve drumcomputer tevoorschijn die bij de originele plaatopname werd gebruikt, samen met de automatisch afgespeelde baspartij. Dit concert zonder frontman had meer van dergelijke theatrale elementen kunnen gebruiken.