Brieven

Brieven

Psycholoog Vittorio Busato schrijft dat de tbs-maatregel die Michael P. is opgelegd „de suggestie wekt dat er iets aan P. te behandelen zou zijn” (Het heeft geen zin Michael P. tbs te geven, 3/4). Dit is onjuist. Tbs wordt uitsluitend opgelegd wanneer psychologen, psychiaters of rechters vaststellen dat er bij P. sprake is van psychische stoornis(sen) die het delict waar P. voor veroordeeld is hebben veroorzaakt, en waar P. – vanuit die stoornis(sen) – weinig tot geen zeggenschap over had. Vandaar de term ‘ontoerekeningsvatbaar’. Tbs wekt daarmee hoogstens de suggestie dat er ‘iets’ aan P. behandeld zou moeten worden om het risico op recidive van een strafbaar feit te beperken. Volgens Busato is dat advies „weggegooid geld”, omdat er vanuit de wetenschap geen evidentie bestaat dat „sadistische, psychopathische verkrachters evidence-based te behandelen zijn”. Als Busato zijn redenering consequent door zou trekken, zou hij het strafrecht in zijn geheel af moeten schaffen. Als de psychologische wetenschap íéts heeft aangetoond, is het dat gevangenisstraf nog minder werkt dan tbs. Straf is bij uitstek de minst doeltreffende methode met de meeste risico’s op ongewenste bijwerkingen. Wat dat betreft had men P. beter uitsluitend tbs kunnen opleggen en niet ook nog 28 jaar cel. Want die jaren gevangenisstraf komen eerst, en van wat bij de start überhaupt behandelbaar was, is na de gevangenisstraf meestal definitief verloren. Zaken zoals die van Michael P. zijn schokkend en ontwrichtend voor heel veel mensen in de samenleving. Die mensen zijn er niet mee geholpen wanneer een wetenschapper als Busato hen ook nog eens verkeerd voorlicht met makkelijke meningen die het als soundbite weliswaar goed doen in de media, maar die geen enkel recht doen aan de complexiteit die onze humane strafrechtspleging nu eenmaal vormt.


GZ-psycholoog en forensisch gedragskundige voor diverse rechtbanken en het Pieter Baan Centrum.