Opinie

    • Hugo Camps

Wees omhelsd, Mathieu

Er dreigt een grensconflict in de Benelux. Belgen en Nederlanders hebben een ratrace ontketend naar de hand van Mathieu van der Poel. Met Nederland bedoel ik: Zeeuwen en Brabo’s, andere volksstammen weten nauwelijks wie de zoon van Adrie is. Die blijven zich blind staren op de dijen van Sven Kramer. Een indrukwekkend gevaarte, daar niet van, maar er zit meer poëzie in de enkeltjes van Alejandro Valverde.

Het probleem is dat wielrennen, laat staan veldrijden, in Nederland een couveusekind blijft. De NOS geeft zelfs voor de klassiekers verstek. Van der Poel won Dwars door Vlaanderen, maar geen Nederlander die het zag. Belgische kranten gooiden er vijf pagina’s tegenaan en de televisie ging na de rechtstreekse uitzending op zoek naar nog een praatje met de winnaar en zijn omgeving. Koersvolk is in Nederland verstoten naar een efemere hobbycultuur.

Mathieu is voor een derde Vlaming. Hij heeft zijn domicilie in het Antwerpse, is verloofd met een Vlaamse deerne, kan geen harde ‘g’ gorgelen en wordt bewonderd door Vlaamse kampioenen als Tom Boonen, Greg Van Avermaet en Philippe Gilbert. Hij is opgenomen in het pantheon van de flandriens. Daarnaast is hij gek van snelle auto’s, en Belgen rijden groter dan Nederlanders, zoals ze ook groter wonen.

Voor Vlamingen is Mathieu van der Poel een van de topfavorieten voor de Ronde. Meester in draaien en keren, sprintkoning op de bergjes, de vlucht in het bloed. Kind van het bijna uitgestorven ras dat altijd zelf de koers maakt en wieltjeszuigers veracht. Zelden lyrische ontboezemingen of dure woorden, bijna comateus in het consumeren van zijn moment de gloire. Neefje van Joop Zoetemelk. Ovaties en aubades krijgen hem niet weg uit zijn schoudervullinkjes.

Iets minder zuur dan vader Adrie, maar ook niet dat je met hem wil kaartspelen van verdriet. In het uitwisselen van emoties toch een zuinige calvinist.

Of hij zondag Vlaanderens mooiste op zijn palmares kan bijschrijven, blijft afwachten. De oude garde zal met hem niet op avontuur gaan. De meer dan behoorlijke sprint van Van der Poel schrikt af. Niki Terpstra, Philippe Gilbert en Peter Sagan zullen hem geen meter uit de wind willen houden. Geen geschenken voor een coming man.

Eigenlijk is de Amstel Gold Race meer een klassieker voor Van der Poel. Daar fiets je ook het onbekende tegemoet, maar niet vanuit een labyrint van kasseien en zandgootjes. De Ronde is een circulaire beweging buiten de tijd om. Misschien is Mathieu daar nog net iets te jong voor.

Het laatste neem ik meteen terug, want een 24-jarige die de GP Denain en Dwars door Vlaanderen kan winnen, heeft geen biologische leeftijd meer. Hij is allang getranscendeerd naar de onvoorspelbare tijdzone van de goden.

De hysterie die in Vlaanderen rond de Ronde is losgebarsten, wordt gekoesterd als ornament van de volksziel. Het is sentimentele overkill met een dikke laag commercie. De Ronde als Colosseum van de Lage Landen is evengoed een relict. Overigens valt er de laatste tijd voor Vlaamse renners weinig te juichen. Ze hebben dit voorjaar nog niets gewonnen. Mathieu zou bij winst dus in de logica van het internationalisme staan. Dat geldt eveneens voor Niki Terpstra. Vlaamse renners beantwoorden even niet aan de Ronde als monument van uitputting en tranen. Zelfs niet aan de barok van deze in vele bedstedes gedroomde klassieker.

Hugo Camps is journalist, columnist en schrijver.

Lees ook: ‘Vrouwen verdienen evenveel respect in de Ronde van Vlaanderen’