Opinie

Wandelen

Marcel van Roosmalen

Gisteren was het wandel-naar-je-werk-dag, een initiatief van het ministerie van Volksgezondheid, Welzijn & Sport. Bruno Bruins (VVD), minister van Medische Zorg en Sport, liep voorop. Een van zijn vele ambtenaren, ik ken haar, deelde een filmpje van Bruno Bruins op weg naar zijn werk.

Ik zag een stipje dat snel dichterbij kwam.

Hee, het was Bruno Bruins.

Hij liep ergens tussen Scheveningen en Den Haag op een voetpad, parallel aan de openbare weg. Kostuum onder de opengeknoopte jas. Nieuwe gymschoenen, bruin met een witte rand, onder de bruine pantalon. Aan alles was te zien dat het loopje een paar keer gemaakt was voor het er goed op stond. Recht op de camera af, op twintig meter begon hij aan zijn ingestudeerde tekst.

„Morgen!”

Daarna nog vijf stappen.

In de handen wrijvend, verlekkerd kijkend alsof ze een gebakje voor hem hadden neergezet: „Kijk, als er nu één ding goed bevalt aan dit werk, dan is het wel lopen naar je werk.”

Zo lustte ik er nog wel honderd.

Een appel bij de lunch bevalt ook heel goed. Wat hij bedoelde: als er nou één ding goed bevalt aan zijn werk zijn het de arbeidsvoorwaarden, fijn dat hij tot de lucky ones behoort die het zich kan veroorloven om dichtbij de werkplek te wonen. Dat was vroeger blijkbaar niet zo.

Daarna, hij draaide zich half om: „Daar ligt Scheveningen…”

Terugdraaiend en voor zich uit wijzend: „Daar ligt het centrum van de stad.” Hij keek de camera in: „En eigenlijk probeer ik wel drie keer, vier keer, soms vijf keer per week te lopen van Scheveningen naar het, euh, werk. Dat is zo lekker! Het maakt je hoofd zo leeg! Je begint fris aan de dag. Het is gewoon lekker om eventjes in beweging te zijn. Het bevalt mij supergoed! Werken in je eigen stad! Lopen in je eigen stad! Ja, dat doet mij wel wat. Misschien ook iets voor jou!”

Daarna een grijns, wat onhandig gewrijf in de handen en weg was hij weer.

We zagen de minister daarna versneld afgespeeld verder wandelen, hetgeen hem onbedoeld iets olijks gaf. Als ik een komiek moet noemen: Charlie Chaplin.

Tandartsmuziekje eronder, helemaal klaar.

In gedachten zag ik de minister met zijn voorlichters kritisch naar dit filmpje met al die slechte nietszeggende zinnen kijken.

‘Werken in je eigen stad! Lopen in je eigen stad!’ en ‘Omdat het gewoon lekker is!’

De hoofden zullen nog wel leeggelopen zijn geweest want ze vonden het schijnbaar wervend.

De vraag die bleef hangen: „Loopt hij ook terug?”

Marcel van Roosmalen schrijft op deze plek een wisselcolumn met Ellen Deckwitz.