Recensie

Recensie Theater

Urland wil even helemaal niets

Theater Om hun gestresste levens te ontvluchten, gaan drie vrienden op vakantie. Toch wordt het niet echt relaxt in Urlaub. Performancegroep Urland speelt een onvoorspelbare voorstelling over millennial-problemen.

Verveling, Nietzsche en grappen in de blokhut: ‘Urlaub’ van Urland
Verveling, Nietzsche en grappen in de blokhut: ‘Urlaub’ van Urland Foto Julian Maiwald

Je bent zo goed als je laatste voorstelling, dus performance-collectief Urland voelt de druk. Ze móeten presteren, zeggen ze in Urlaub, terwijl andere zaken ook aandacht vragen. Alles moet perfect zijn, maar waar haal je de tijd en energie vandaan? Het is een klassiek millennial-probleem: alle ingrediënten voor een comfortabel leven hebben, en toch last van paniekaanvallen of een gevoel van leegte. Daarom gaat Urlaub er een paar dagen tussenuit. Even helemaal niets.

In Urlaub betrekken drie vrienden een berghut. Ze elimineren de prikkels van buitenaf: telefoons gaan uit, zelfs de radio is verboden. ‘Back to nature.’ Acteurs Ludwig Bindervoet, Marijn Alexander de Jong en Jimi Zoet spelen de vrienden. Zij playbacken de Engelstalige tekst, die Urland-collega Thomas Dudkiewicz heeft ingesproken. De filmische dialogen hebben een droogkomisch effect op de beelden op het toneel. Bloedserieus wordt nog een puzzel gelegd, maar al snel slaat de verveling toe. Het zelfverkozen isolement is beklemmend en de frustraties lopen op.

Nadat de vakantie tot een (bloederig) einde is gekomen, wordt de berghut afgebroken. Alleen de deur blijft staan, als grens tussen vakantieoord en buitenwereld, tussen rust en chaos. Al blijkt die grens helemaal niet zo sterk: de buitenwereld weet zich juist op te dringen als het rustig is. Het grote niets, dat we op vakantie zoeken, is dus helemaal niet zo relaxt.

Het afbreken van de hut vormt het tweede ‘hoofdstuk’ van de voorstelling. Urlaub kent er drie, steeds met een andere sfeer en setting. Tussendoor probeert Bindervoet de millenial-problemen te duiden door bijvoorbeeld Nietzsches nihilisme aan te halen. Zijn filosofieën voelen als een epiloog bij de eerdere scènes, waarin juist het visuele of de grap de nadruk kreeg. Toch is Urlaub een verrassende performance. Het collectief speelt knap met de verwachtingen, waardoor de voorstelling misschien wat zwabbert, maar nergens voorspelbaar is.

Bekijk hier de trailer van Urlaub