Uit eten Rotterdam

Rob van Dullemen
Rob van Dullemen

Het Boerengat was sinds 1860 een café aan de Oostzeedijk, de laatste jaren opgewaardeerd tot (Frans) restaurant dat in 2015 failliet ging. Een doorstart mislukte. Rosso was twintig jaar lang een restaurant in het Westelijk Handelsterrein. Het ging in 2013 failliet maar maakte een geslaagde doorstart. Toch zocht eigenaar Hans Veerman naar een nieuwe locatie omdat het uit 1894 stammende Westelijk Handelsterrein door leegstand steeds meer de allure van een spookhuis kreeg.

Zijn nieuwe plek vond hij aan de Oostzeedijk in het voormalige Boerengat. Na een ingrijpende verbouwing prijkt het pand nu met de naam Cotazur by Rosso, een verwijzing naar toekomst én verleden. De nabije jachthaven ambieert niet minder dan het Rotterdamse Saint-Tropez te worden. De Rotterdamse spelling van Côte Azur sluit daar naadloos op aan.

Zelf heb ik wel eens bij Rosso gegeten toen de zaak nog van Herman den Blijker was, lang geleden dus. Ik herinner me een boudoirachtig interieur met veel rood pluche, goud en spiegels. Van Cotazur is de uitstraling die van een buurtbrasserie. Aangezien de buurt Kralingen heet, is er wel voorzien in chique details zoals kroonluchters in het gedeelte achterin. Daar zit je op gewone stoelen aan gewone tafels. Je kunt ook aan de grote bar eten en aan de verhoogde tafels bij het raam.

Wij hebben zicht op een lange tafel met vrouwen die veel lachen. Naast ons viert een studente haar verjaardag met haar ouders, ze spreken met een zachte g. Hans Veerman beweegt zich door zijn zaak met schuifelende tred, overal een praatje makend, zoals het een gastheer betaamt.

Elke dag anders

We bestellen één vijfgangenverrassingsmenu (60 euro) dat op de kaart ‘vijf gangen line-up’ heet: „Het beste van Lars, iedere dag anders.” Er is altijd ruimte voor verbetering, maar wonderlijk is het wel dat wat de ene dag het beste is, de volgende dag al moet wijken voor iets wat kennelijk nog beter is. Ik kies à la carte, we hopen zo een aardig overzicht te krijgen van wat Lars vermag.

Ik begin met vitello tonato (15,95 euro), een voorgerecht uit de Italiaanse keuken van dungesneden kalfsvlees en tonijnsaus. Aan tonijnsaus doet Lars niet. Reepjes (mooie) tonijn liggen opgerold. Ook van de kalfsmuis, gepekeld en gerookt, is een rolletje gemaakt. Een en ander gaat gepaard met kreeftmayonaise, niet erg veel trouwens. Het ziet er dus in de verste verte niet uit als de traditionele vitello tonato die het juist moet hebben van die lobbige saus waarvan ansjovis een essentieel onderdeel is. De opening van het verrassingsmenu is pastrami met eendenlevermousse en rodebonencrème. Daar had wel wat meer eendenlever in gekund, hoor ik.

Hazelnoot is kennelijk trendy

De tussengerechten lopen bijna synchroon: in beide gevallen coquilles, die van mijn tafelgenote met kokkels, die van mij met topinamboer en hazelnootcrunch en -schuim (16,95 euro). Hazelnoot is trendy. Als je wel eens buiten de deur eet, ontkom je er niet aan. Mijn tafelgenote vindt haar coquilles te droog, die van mij hebben van binnen nog iets rauws, maar de hazelnoten lijken met veel suiker of honing geroosterd waardoor zoet dit gerecht domineert. Mijn lippen plakken ervan.

Na eendenborst met amandelcrunch – ah, geen hazelnoot dus – en truffelsoep (14,50 euro) waar de roomkan overvloedig aan te pas kwam, krijgt mijn tafelgenote runderhaas, rodewijnsaus, pasta van aardappelen (gnocchi dus). Twee opeenvolgende gerechten met rood vlees is zelfs voor een verrassingsmenu te veel van het goede. Voor mij komt een moot winterkabeljauw (19,95 euro) op tafel, prima vis, maar vergezeld van een saus die bremzout is. Komt dat door wat op de kaart staat als ‘kaviaar’ maar het zeker niet is?

Cotazur by Rosso is tweeënhalve maand open. Je zou denken dat het keukenteam onderhand is ingewerkt, maar er is te weinig focus. Het beste van Lars zou elke dag hetzelfde moeten zijn. Het beste.

Frank van Dijl is culinair recensent en journalist.