Recensie

Recensie

Overleef het emotionele mijnenveld op werk: voel je gevoel

    • Ykje Vriesinga

Emotie op de werkvloer Huilen op kantoor? Helemaal niet erg, stellen de auteurs van No Hard Feelings, een gids voor het effectief omgaan met emoties op je werk. De tekst gaat van de hak op de tak, maar de treffende cartoons maken veel goed.

Wat doe je als een collega je telkens onderbreekt tijdens vergaderingen? Hoe voorkom je dat je besmet raakt door het slechte humeur van je manager? En hoe geniet je van je vakantie terwijl je weet dat je inbox ondertussen volstroomt met werk?

Het hedendaagse kantoorleven „kan een emotioneel mijnenveld zijn, vol ongeschreven regels en verwarrende machtsstructuren”, schrijven Liz Fosslien en Mollie West Duffy in het pas verschenen en met tientallen cartoons geïllustreerde No Hard Feelings – Emotions At Work. „We worden geacht authentiek te zijn, maar niet té authentiek. Professioneel maar niet stijfjes. Vriendelijk maar niet te openhartig.”

Fosslien en West Duffy, twee Amerikaanse begin-dertigers, proberen ons te helpen bepalen welke emoties we aan de kant kunnen zetten, welke we beter voor onszelf kunnen houden en welke we juist moeten uitdrukken om gelukkiger en effectiever te zijn in ons werk. Het schrijf-en-teken-duo spreekt uit ervaring: ze raakten bevriend nadat ze beiden met stress- en angstklachten waren vastgelopen in hun eerste banen in het bedrijfsleven.

De gids is goed getimed. De afgelopen jaren worden we van alle kanten aangespoord om trouw te zijn aan ons ‘authentieke zelf’. Mindfulness, yoga en stapels zelfhulpboeken zijn gericht op het ‘contact leggen met wat je voelt in het moment’. Leuk, maar wat doe je er vervolgens mee? Zeker in een werksetting is het niet altijd verstandig om al je emoties ongefilterd uit te storten op je omgeving. Opkroppen dan maar?

Eén van de treffende cartoons van Fosslien laat de balans zien die de auteurs aanraden tussen uitstorten en opkroppen. In het eerste hoofdstuk staat een horizontale lijn. Links daarvan de tekst: ‘hoe je kijkt op de foto in je paspoort’. Rechts: ‘hoe je er uitziet op je dronken feestfoto’s’. Iets rechts van het midden wijst een pijltje naar ‘de hoeveelheid emotie die wij denken dat je moet tonen op je werk’.

Niet teveel dus, maar meer dan velen van ons aandurven in onze banen. Onder ‘professioneel’ wordt nog vaak ‘emotieloos’ verstaan, schrijven de Amerikaanse vrouwen. Maar dat is niet slim: het voelen, begrijpen en uitdrukken van emoties wordt in de toekomst alleen nog maar belangrijker. Want dat is waarin wij mensen het (nu nog) winnen van computers - nog los van het feit dat het essentieel is voor ons fysiek en geestelijk welzijn.

„Voel gevoelens”, is het mantra van Fosslien en West Duffy. Maar er is één ding waar we wel wat minder voor mogen voelen: onze banen an sich. Dat maakt de emotionele pieken en dalen op het werk meteen een stuk minder extreem: „Je bent niet langer tot in je tenen gefrustreerd over incompetente teamleden. Je laat je telefoon in je tas als je een etentje hebt en je wordt niet door je werk achtervolgt terwijl je naar Machu Picchu klimt.”

Dat betekent niet dat je de kantjes ervanaf loopt, zeggen ze. Het betekent simpelweg dat je jezelf belangrijker vindt dan je werk: „Het betekent dat je tijd maakt voor de mensen van wie je houdt, voor beweging, voor slaap, voor vakantie. Het betekent dat je jezelf eraan herinnert dat er weinig mensen terug zullen kijken op hun leven en spijt hebben dat ze niet vaker tot tien uur ’s avonds op kantoor zijn gebleven.”

Loonsverhoging

No Hard Feelings heeft helaas weinig focus. Fosslien en West Duffy richten zich op iedereen die werkt, van beginnelingen tot bazen en van thuiswerkers tot kantoortijgers. Ook pogen ze zoveel mogelijk emotioneel complexe werksituaties te behandelen, van het vragen om loonsverhoging tot het aannemen van nieuwe collega’s – dat tweede is overigens iets waarbij je juist niet moet varen op je gevoel.

Hun aanpak is empathisch; ze willen niets of niemand passeren. Maar daardoor heeft het duo telkens maar een paar zinnen de ruimte voor suggesties en oplossingen voordat ze naar het volgende onderwerp springen. Diepgang ontbreekt.

De cartoons maken veel goed. In een paar pennenstreken worden emoties en situaties gevangen die herkenbaar zijn voor iedereen. Dat, samen met de paar nuttige tips die elke lezer zal kunnen ontdekken voor haar of zijn situatie, maakt het boek toch de moeite waard. Zoals Fosslien en West Duffy zeggen: „Je kunt je emoties inzetten op je werk zonder chaos te veroorzaken. Maar timing, context en de manier waarop tellen allemaal mee.”