De kinderen blijven maar praten

Opgevoed Elke week legt Annemiek Leclaire een lezersvraag voor aan deskundigen. Deze week: babbelende kinderen.

Moeder: „Mijn kinderen van 3 en 7 vragen veel aandacht. Ze vertellen lange verhalen, bij voorkeur als ik probeer in te parkeren of een telefoongesprek voer. Zelfs als ik zeg: ‘Jongens, nu even niet, ik kan niet inparkeren en luisteren tegelijk’, is het toch: ‘mamààà’. Op een gegeven moment ontplof ik en roep: ‘En nu stil zijn!’ Dan schrikken ze – grote ogen. Vallen ze stil.

„Mijn man en ik hebben het gevoel dat we iets verkeerd hebben gedaan: we hebben altijd bewust veel aandacht voor ze – als ik bij ze ben, wil ik 100 procent beschikbaar zijn. Maar we hebben te weinig grenzen gesteld. Hoe maken we zonder boos te worden duidelijk wanneer we even niet op praten zitten te wachten?”

Naam is bij de redactie bekend. Deze rubriek is anoniem, omdat moeilijkheden in de opvoeding gevoelig liggen. Wilt u een dilemma in de opvoeding voorleggen? Stuur uw vraag of reacties naar opgevoed@nrc.nl

Voor alles een moment

Bas Levering: „Door de kleiner wordende gezinnen hebben ouders weliswaar meer tijd voor kinderen, maar dat wil niet zeggen dat u 100 procent van de tijd beschikbaar moet zijn. Dat lijkt me voor het hele gezin een beklemmende situatie. Soms wordt die gedachte geboren uit schuldgevoel van werkende ouders omdat ze vinden dat ze te weinig aandacht voor de kinderen hebben.

„Kinderen moeten gewoon een beetje meedoen in het gedoe, soms sta je te koken, soms ga je de tuin in. We leren ze zich te voegen naar de ritmiek van het huishouden en het leven.

„Als u hier iets goed wilt doen, is het uw kinderen leren dat er voor alles een moment is. Je kunt met kinderen goed overleggen dat jullie graag naar ze luisteren, maar niet nu – maar straks, als de auto geparkeerd is. Kinderen vinden het echt niet gek dat die regels bestaan, op school leren ze ook op hun beurt wachten.

„Dat u dan soms even fel wordt, is toch niet gek? Mensen die vinden dat ze altijd gecontroleerd moeten zijn, ervaren woede als een nederlaag, maar het is wel een manier waarop kinderen de ernst van de situatie inzien. Bij een calamiteit, als een kind de weg op schiet, grijpt u het ook zonder verder nadenken bij de arm, en geeft u het toch ook ouderwets een standje?”

Schep duidelijkheid

Stijn Sieckelinck: „Over grenzen stellen is deze hele samenleving onzeker; we willen dat iedereen floreert, en we willen andermans individualiteit niet belemmeren, maar hoe oefen je dan gezag uit? We moeten gezag anders gaan zien: niet als terechtwijzen, maar als een context creëren waarin duidelijk wordt wat we van anderen verwachten.

„Voor jonge kinderen is het verwarrend dat als ouders lichamelijk dichtbij zijn, je niks tegen ze kunt zeggen. Dat moeten ze leren. Maar inparkeren en opvoeden gaat niet tegelijk. Dus tussen de conflicten door kunt u duidelijkheid scheppen door uit te leggen dat u het vervelend vond dat u uit uw slof schoot, maar dat u niet twee dingen tegelijk kunt doen. Om het verder te verduidelijken kunt u uw kinderen een rijmpje of een codewoord laten bedenken dat alleen gebruikt wordt als ze echt moeten ophouden. En tijdens een volgende calamiteit herinnert u uw kinderen daaraan. De eerste keer gaat dat niet lukken, de tweede keer ook niet, maar de derde zullen ze het verkiezen boven uw boosheid.

Lees ook: Mijn dochter is zo snel beledigd

„Opvoeden is een kwestie van blijven proberen, en niet te snel concluderen dat je er niks van bakt. Conflicten met kinderen kunnen ons aan het wankelen brengen. Zoomen we dan even uit, en kijken we naar de lange lijnen, dan zien we dat het allemaal heel behoorlijk gaat.”

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.