Brieven

Brieven

Michael P. heeft voor zijn misdaad 28 jaar cel en tbs met dwangverpleging opgelegd gekregen, een straf waartegen hij in hoger beroep is gegaan. De opgelegde tbs wekt de suggestie dat er iets aan P. te behandelen zou zijn. Weliswaar blijkt uit onderzoek dat tachtig procent van de tbs’ers na vrijlating niet recidiveert, dat wil zeggen, niet een soortgelijk ernstig delict pleegt; een op de twee delinquenten komt na tbs wel weer in aanraking met justitie. Van de lang gestraften zonder tbs valt zestig tot tachtig procent in herhaling. Het is evenwel nooit hard te maken dat tbs’ers door hun behandeling niet recidiveren; er is immers geen controlegroep geweest zonder behandeling. Mensen, en dus ook tbs’ers, veranderen wel iets over de tijd – omdat ze ouder worden bijvoorbeeld, wilskrachtiger, berouwvoller, milder, wat wijzer, wie zal het zeggen. In die 80 procent-statistiek worden bovendien alle tbs’ers samengenomen, terwijl er wel wat te zeggen valt voor een onderscheid in soorten stoornissen die wel en (nog) niet zijn te behandelen. Om enige tegenspraak te geven: er zijn geen studies die aantonen dat sadistische, psychopathische verkrachters zoals P. evidence-based te behandelen zijn. Voor iemand als P. is tbs dus weggegooid geld.


psycholoog en auteur van onder andere ‘Weg met Piet Vroon’ en de roman ‘Impact’