Brieven

Brieven 3/4/2017

Antisemitisme

Creëer geen tweespalt

Als dochter van de oud-directeur van het CIDI ben ik erg alert op antisemitisme. Het artikel ‘Nederland voelt voor Joden als een zinkend schip’ (30/3) waarin twee scholen voorkomen waar antisemitische incidenten plaats zouden vinden deed dus mijn wenkbrauwen fronsen. Mijn dochter zit sinds 2014 op één van deze scholen. Deze openbare school doet zijn functie eer aan; iedereen is er welkom. De aantijgingen tegen de school komen dan ook vrij tendentieus over. Daarbij vind ik het stuitend dat benoemd wordt dat de uitspraak „Hitler bellen” van een ‘islamitische klasgenoot’ kwam. De relevantie van het noemen van het geloof ontgaat me in het geheel. Wordt hiermee niet een tweespalt gecreëerd? Ik ben trots dat mijn joodse dochter elk jaar met haar islamitische klasgenoot aan het kerstdiner zit, op een school waar voor antisemitisme geen plaats is.

Europa uit

Alles het raam uit

Catharine de Vries schrijft dat hoe positiever het beeld is van het eigen land, hoe groter de verleiding wordt om te flirten met het idee dat de EU-samenwerking niet nodig is (Succes en welvaart zijn de grootste vijanden van de EU, 30/3). Als het goed gaat, vergeten we waarom die samenwerking er is. Dit verschijnsel komt veel vaker voor. Er zijn talloze voorbeelden van nieuw beleid waarbij de beleidsmakers de zegeningen van het oude beleid over het hoofd zien. Vrij naar Monty Python’s Flying Circus: „And now for something completely different.

Journalistieke kritiek

Weg met die ballen

De column van Tommy Wieringa van afgelopen zaterdag (Ballensysteem, 30/3) is mij uit het hart gegrepen. De ballen bij recensies van boeken moeten weg. Elke bespreking is een uitnodiging tot een gesprek, niet alleen over het boek zelf, maar ook over literatuur en de wereld om ons heen. Een goede recensent weegt en wikt op zo’n manier dat de lezer met hem of haar van mening kan verschillen. Het oordeel is minder belangrijk dan de argumenten die ertoe leiden. De ballen slaan dat dood. Ze zijn inderdaad een belediging voor de schrijver, lezer, criticus en krant die ze afdrukt. Ze reduceren het prachtige podium van een boekenkatern tot ballenbak.

Vals schuldgevoel

Een vader voelt ook

Het stuk van Marte Kaan, Het valse schuldgevoel van moeders (30/3), is heel herkenbaar. Ik heb evenwel wat vraagtekens bij haar stelling over een cultuurgedreven rolpatroon als moeder. Zijn er nog mannen- en vrouwentaken dan? En hoe ziet zij haar geslachtsgebonden rollenverhaal met betrekking tot LGBT-ouders? Het ouderlijk schuldgevoel over scheiding en het gemis van de kinderen herken ik heel goed. Ook ik mis mijn kinderen als ze er niet zijn. De fysieke leegte, de luide stilte. Of, in de woorden van Vasalis ‘…En niet het snijden doet zo’n pijn, maar het afgesneden zijn’. Ik vraag me evenwel af of die gevoelens zijn voorbehouden aan gescheiden moeders.


Gescheiden vader

Formule 1

Pure onzin, dat racen

Net als Christaan Weijts (Zandvoort, 29/3) erger ik mij aan al die mensen – inclusief de nieuwszenders – die ‘bezwangerd’ zijn van de cult rondom een zekere Max Verstappen. Wat een onzin dat gerace. Zogenaamde groene voorstanders beweren dan ook nog dat er ‘milieuvriendelijke’ technologieën uit voortkomen. Alsof de auto-industrie stil zit. Waarom lopen mensen achter deze race-clown aan?

Correcties/aanvullingen

Mount Everest

In het artikel Tocht naar de hemel is een flirt met de dood (29/3, p. E10-11) stond dat de Italiaan Reinhold Messner de enige is die de top van de Mount Everest solo én zonder extra zuurstof haalde. In ieder geval de Schotse alpiniste Alison Hargreaves lukte dat ook.

Boetes stroomsector

In het artikel Waakhond doet inval in stroomsector (2/4, p. E6) stond dat de laagste boete 80.000 euro bedroeg. Dat is onjuist. Het laagste bedrag is circa 20.000 euro (153.000 Deense kronen).