Albumoverzicht: heerlijk avontuur met Devin Townsend, Billie Eilish brengt je naar andere wereld

Recensies Deze week nieuwe muziek van Billie Eilish, Beth Gibbons, Devin Townsend, Karen O & Danger Mouse, The Comet is Coming en Weyes Blood.

  • ●●●●

    Billie Eilish: when we all fall asleep, where do we go?

    Billie EilishPop: Via de muziek van de Amerikaanse zangeres Billie Eilish beland je in een andere wereld. Ineens lijken geluiden trager, worden lettergrepen langer, overheersen de lage tonen. Het tijdsbesef verandert, door de vertragende kracht van Eilish’ muziek. Dit uitgerekte effect ontstaat door de manier waarop ze zingt, als iemand die verdoofd is. De instrumentaties sluiten hierop aan. Deze suggereren een afgesloten, donzige wereld, door de elektronische klanken die in hun decadente indolentie toch steeds een frisse en eigenzinnige stijl laten horen. Liedjes als ‘bad guy’ of ‘ilomilo’ (Eilish gebruikt geen hoofdletters) zijn dooraderd met akoestische gitaar, of met zware bassynthesizers. De melodieën zijn niet voor de hand liggend, soms onstuimig (‘you should see me in a crown’), soms sluipend (‘bury a friend’).Miljoenen fans zijn in de ban van de 17-jarige Eilish. Haar succes doet denken aan de doorbraak van Nirvana in de jaren negentig; het is bijzonder dat zulke duistere muziek door het grote publiek wordt omarmd. Hester Carvalho

  • ●●●●●

    Beth Gibbons, Henryk Górecki: Symphony No. 3 (Symphony of Sorrowful Songs)

    Beth Gibbons, Henryk GóreckiKlassiek: Ruim een miljoen albums zijn er verkocht van Górecki’s Derde symfonie. De uitvoering met sopraan Dawn Upshaw stond begin jaren negentig hoog in de Engelse popcharts – uniek, zelfs voor een klassieke hit. Nu heeft Portishead-zangeres Beth Gibbons zich aan het werk gewaagd. Technisch is er nogal wat aan te merken op Gibbons’ interpretatie, vooral haar haastige timing irriteert. Haar schmierende frasering is ad hoc, het vibrato ongecontroleerd. De grote schare Gibbons-fans zal dat een zorg zijn: die horen vooral haar bijzondere stemgeluid en haar emotionele voordracht. Bovendien biedt deze live-opname uit 2014, dankzij het gebruik van een zangmicrofoon, een intieme fluister-in-m’n-oor-kwaliteit die Gibbons klassieke collega’s ontberen. Zo is deze Górecki een cross-overalbum geworden dat valt of staat met je Gibbons-tolerantie en -affiniteit. De instrumentale uitvoering door het Pools Nationaal Radio-Symfonieorkest (dat het stuk voor de derde keer opneemt) onder Krzysztof Penderecki is overigens uitstekend. Joep Stapel

  • ●●●●●

    Devin Townsend: Empath

    Devin TownsendRock: Als je lang genoeg naar Empath luistert denk je dat je gek wordt. Zijn dat kittens? Is dat een stadiontoeter? Hoor ik castagnettes? Is dat echt Nickelback-zanger Chad Kroeger in ‘Hear Me’? (Nou en of!) De Canadese progrocker Devin Townsend gaat wel vaker alle kanten op met zijn muziek, maar op zijn achttiende album is niet alleen niets te gek: alles lúkt ook. Empath is een compleet en heerlijk avontuur om genadeloos in te verdwalen. Bij elke luisterbeurt komen er nieuwe lagen en ideeën tevoorschijn: van prog-gospel (‘Spirtis Will Collide’) naar orkestrale pop (‘Evermore’), snoeiharde metal (‘Hear Me’), koraal gezang (‘Requiem’) en een Disney-anthem waar Frozen’s Elsa zich in zou verslikken (‘Why?’). En dan krijg je na een uur geniale gekte nog uitsmijter ‘Singularity’ van ruim 23 minuten waarin Townsend alles nog eens overdoet, en zeker niet dunnetjes. Empath is kunst én kitsch in pure harmonie. Peter van der Ploeg

  • ●●●●

    Weyes Blood: Titanic Rising

    Weyes BloodPop: Toen niemand met haar in een band wilde, begon de Amerikaanse zangeres Natalie Mering op eigen kracht. Weyes Blood ontwikkelde zich van experimenteel en stekelig tot de toegankelijke popmuziek van nu. Mering realiseerde zich dat ze via popliedjes kan communiceren met de luisteraar. Zo kwam ze uit bij de woest aantrekkelijke muziek van haar vierde album Titanic Rising, gemaakt met Jonathan Rado van Foxygen. Wulpse achtergrondkoortjes en fraaie orkestpartijen worden niet geschuwd op een album dat beschouwd mag worden als een indie-update van de seventiesmuziek van Carole King en The Carpenters. Natalie Mering heeft een zuivere, zalvende stem die zindert van onbegrensd verlangen. In ‘Everyday’ solliciteert ze met terugwerkende kracht naar een vaste betrekking op Tin Pan Alley. ‘Picture Me Better’ had van Bacharach & David kunnen zijn. Voorspelbaar wordt het nooit: de liefde komt met voetangels en titelnummer ‘Titanic Rising’ is pure spacemuziek. Jan Vollaard

  • ●●●●●

    Karen O & Danger Mouse: Lux Prima

    Karen O & Danger MousePop: Er is weinig nieuws of verrassends te ontdekken aan het samenwerkingsproject Lux Prima, van zangeres Karen O (van Yeah Yeah Yeahs) en producer Danger Mouse (van The Black Keys). Danger Mouse levert het soort instrumentaties dat hij ook maakte voor het album Rome (2011, met zang van onder anderen Norah Jones). En dat klinkt fantastisch. Zo zweemt Lux Prima opnieuw naar het verleden: naar de stijl van Serge Gainsbourg, en het eveneens Franse Air. De afbrokkelende elegantie van soms bijna valse violen in ‘Reveries’, de schmierende kracht van een surfgitaar, de dreinende orgels – ze roepen een sfeer op van een rokerig verleden, waarin weinig zonlicht doordringt. Karen O zingt sprankelend en snerend. Als dan ook de melodie frappeert, zoals in het spetterende ‘Leopard’s Tongue’ en een vurig ‘Woman’, dan zijn de wat sleetse resultaten (‘Drown’, ‘Non Lux’) snel vergeten. Hester Carvalho

  • ●●●●●

    The Comet is Coming: Trust in the Lifeforce Of The Deep Mystery

    The Comet is ComingJazz: Het was vorig jaar een zinderende act op de festivals: het Britse trio The Comet is Coming. Saxofonist Shabaka Hutchings, toetsenist Dan Leavers en drummer Maxwell Hallett deden publiek naar adem happen. Het tweede album Trust in the Lifeforce Of The Deep Mystery lijkt daar met dansbare, hard gedreven ritmes op te anticiperen. Op naar extase; stilstaan telt niet. Na de basis (‘Because The End is Really the Beginning’), een textuur van synthlagen, diep lage saxnoten en aanzwellende bekkenroffels, klimt de energie per nummer omhoog. ‘Summon of The Fire’ is meteen de geheide festivalkraker die alles herbergt: volle synths met aards diepe bassen en lyrische, door alles heen snijdende saximprovisaties. Zo gaat het door, tot de landing stilaan wordt ingezet. Diepte krijgt de opwinding door de woordkunst van Kate Tempest. Amanda Kuyper