Recensie

Recensie Film

Een vrolijk dansende gescheiden vijftiger

Komedie In de film ‘Gloria Bell’ zoekt een geweldig spelende Julianne Moore nergens expliciet de lach of traan op. De film brengt mooi in beeld hoe complex het soms kan zijn om te kiezen voor jezelf.

Heel even doet Gloria Bell denken aan een soort ‘Bridget Jones als vijftiger’-film. In de openingscène zien we de 58-jarige hoofdpersoon Gloria (Julianne Moore) alleen op een dansavond aan een cocktail nippen terwijl Gloria Gaynors ‘I Can Never Say Goodbye’ door de boxen schelt. Maar in tegenstelling tot de gemiddelde romkom zoeken de Oscarwinnende regisseur Sebastián Lelio (Una Mujer Fantástica) en een geweldig spelende Moore nergens expliciet de lach of traan op. Als de gescheiden Gloria in de auto meezingt met oude hits, haar vleeskleurige bh’s wegbergt of een kale kat uit haar appartement jaagt, voelt dat niet sneu, noch hilarisch, maar naturel en genuanceerd.

Lees ook een ouder interview met Sebastián Lelio over de Chileense film ‘Gloria’.

Gloria Bell is een bijna exacte Engelse remake van Lelio’s veelgeprezen Chileense film Gloria. Toch is de film vrolijker, misschien omdat Moores versie van Gloria minder vaak een gekwetste trek om haar lippen heeft, ze lijkt de humor van situaties in te zien. De context van het verhaal is ook lichter. Volgens Lelio ging de originele film over een generatie vrouwen die tijdens de dictatuur in Chili geen stem had en die nu moet hervinden. Deze remake – op initiatief van Moore – gaat over een vrouw die het tweede deel van haar leven op een fijne manier wil doorbrengen.

Ze maakt geen probleem van haar verouderende lichaam, in tegenstelling tot haar love interest die denkt dat een korset de oplossing is voor een bierpens, en lijkt te hebben geaccepteerd dat ze haar drukke kinderen zelf moet bellen als ze hen wil zien, indien nodig zet ze zelfs wat emotionele chantage in.

Als na een uitgaansavond de knullige Arnold hopeloos verliefd op haar wordt, lijkt Gloria verrast, maar gaat ze er graag in mee. Al snel blijkt dat Arnold – een jaar gescheiden en tientallen kilo’s afgevallen door een maagverkleining – niet los kan komen van zijn zeurderige, afhankelijke gezin. In deze remake valt wel nog meer op hoe vreemd het is dat een zelfstandige vrouw zich zo kan laten inpakken door een oninteressante slapjanus. Gelukkig leidt het geestige spel van John Turturro als Arnold af van deze incongruentie.

Gloria Bell brengt mooi in beeld hoe complex het soms kan zijn om te kiezen voor jezelf. Dat laatste krijgt in deze remake meer aandacht omdat de manier waarop Gloria omgaat met haar ex en kinderen nog duidelijker wordt gecontrasteerd met Arnolds geweifel. Deze lijkt zich er bij te hebben neergelegd dat zijn gezin hem ziet „als een vader, niet als een persoon”, en hij dat daarom zelf ook moet doen. Lelio’s prachtige portret van een vrolijk dansende gescheiden vijftiger toont dat dat onzin is.