Recensie

Recensie

In het theater onderzoekt Ruben Hein het verleden

Theater Jazzpianist Ruben Hein stapt het theater in met een show waarin muziek en persoonlijke verhalen elkaar afwisselen. Hij vindt een mooie balans.

Ruben Hein op het North Sea Jazz Festival in Rotterdam.
Ruben Hein op het North Sea Jazz Festival in Rotterdam. Foto Harold Versteeg
    • Kester Freriks

Het is beslist een trend: muziekliefhebbers en jazzmusici die van hun passie een theatershow maken. Trompettist Michael Varekamp is een van de eersten, jazzpianist en zanger Ruben Hein treedt met de theatertour Boventoon in zijn voetspoor. Ook hij gaat terug naar zijn persoonlijke muzikale verleden met zijn vroegste passies in de jazz, Louis Armstrong en Ella Fitzgerald, en in de pop, Paul Simon. Rondom een ouderwetse fauteuil slingeren vellen papier en fijne lp’s op de bühne; de piano is telkens zijn toevluchtsoord. Daarop speelt hij nummers van zijn recente cd Groundwork Rising, waaronder het imposante Everything I Say (Magnolia). Hij geeft uitleg over de titel: een boventoon is een klank die je niet hoort, maar die wel meeresoneert, bijvoorbeeld de centrale C en de hoge C. Hij haalt herinneringen op aan zijn jeugd in Bemmel (vader met oorlogstrauma, moeder met Indonesische roots) en vraagt zich af in hoeverre hun verleden als ‘boventonen’ in zijn leven doorklinken. Dat is een vernuftige vondst.

Duitse cruise

Hein geniet bekendheid als winnaar van Wie is de Mol? en als pianist en zanger met warme, gloedvolle stem in Linda’s zomerweek. Dat hij twee maanden lang pianist en entertainer was op een Duitse cruise heeft hem diepgaand beïnvloed: elke nacht spelen tegenover passagiers met overgewicht, hoe houd je dat spannend? Hij koestert heimwee naar zijn jeugdvriend, drummer Flin, met wie hij de jazz ontdekte. Drum en piano: het leverde prachtige nummers op, experimenteel, bevlogen, ritmisch helemaal perfect. De studie jazzpiano aan het Conservatorium van Amsterdam bracht hem in de harde wereld van concurrentie. Heins theatertoer balanceert mooi tussen pop, jazz en persoonlijke herinnering, onder meer zijn liefde voor vogels. Zijn pianospel is telkens verbluffend met grillige akkoorden die plots in harmonie gaan en dan weer uit elkaar zwieren, als een ontmoeting tussen Oscar Peterson en Rufus Wainwright.