Recensie

Recensie Muziek

Héél even lijden The Kooks aan de Brexit Blues

Recensie The Kooks zijn vooral bekend van hun zorgeloze lenteliedjes. Maar vrijdagavond in de Afas Live hadden de Britpoppers toch even een politieke boodschap: „Laten we alsjeblieft in de EU blijven.”

The Kooks in AFAS Live
The Kooks in AFAS Live Foto Andreas Terlaak
    • Frank Provoost

Luke Pritchard spreekt altijd met twee woorden („Thank you!”), en soms met drie („You are incredible!”) of vier („Thank you so much!”). Op één avond bezigt hij alle varianten zo’n vijfendertig keer. En dan ziet hij er ook nog eens onberispelijk uit, in een smetteloos witte blouse en glimmende blauwe broek. Glijdend op zijn zwarte lakschoentjes dartelt hij over het podium van de Afas Live. Als hij klaar is met uitzinnig zwaaien naar alle fans haalt hij beide handen door zijn bos bruine krullen. Om meteen weer bezorgd te informeren: „Heeft iedereen het nog naar zijn zin?”

Zanger Luke Pritchard van The Kooks, vrijdag in AFAS Live

Foto Andreas Terlaak

De muziek van zijn band The Kooks is al even opgeruimd. De vier Britpoppers uit Brighton braken vijftien jaar geleden door met zorgeloze liedjes waarin het altijd lente is en alles smaakt naar fruitkauwgom en priklimonade. Pritchard zingt met een stem die voortdurend smeekt: of je alsjeblieft naast hem op de bank wil komen zitten (‘Sofa Song’), of je zin hebt om mee te gaan naar de zee (‘Seaside’), én gewoon zonder omwegen: of je misschien de liefde met hem wilt bedrijven (‘Do You Wanna’).

Zo’n goedlachse en altijd blije mooiboy/meisjesmagneet is natuurlijk uiterst verdacht. Maar toch: als The Kooks het simpel houden, klinken ze als The Kinks in hun jonge jaren en pakken ze iedereen in met hits als ‘She Moves In Her Own Way’, ‘Ooh Lah’ en ‘Naive’. De band is even eenvoudig als eerlijk, speelt zonder zonder poespas, en geen enkel liedje duurt langer dan drie minuten.

Tuurlijk, soms gaat het te ver. Als Pritchard na de droevige ballad ‘See Me Now’ alleen achter de piano iedereen zuchtend bedankt „omdat dit zo zwaar om te zingen” is dat natuurlijk een tikkie te dramatisch. En de disconummers van het vorige jaar verschenen vierde album Let’s Go Sunshine hadden ook echt niet gehoeven.

En dan gebeurt er toch nog iets onverwachts: opeens dringt de boze buitenwereld het ongerepte Kooks-paradijs binnen, en heeft de band – acht seconden – een politieke boodschap. Als Pritchard de eerste akkoorden van ‘Seaside’ inzet op zijn akoestische gitaar, houdt hij even in. „Zullen we samen zingen? Deze heet ‘Brexit Blues’.” Om uiteraard iedereen meteen weer gerust te stellen: „We horen er nog steeds bij hoor. Laten we hopen dat we alsjeblieft in de EU blijven. We’re still in. Not until the fat lady sings!”