Recensie

Recensie Muziek

Geweldig programma leidt tot lange rijen op Rewire

Recensie Rewire maakt zijn reputatie waar als het ontdekkingsfestival van Nederland. Canadese keelzang was er te zien naast dans en muziek op basis van kunstmatige intelligentie.

    • Rolinde Hoorntje

Als zaterdagnacht de klok een uur vooruit gaat, schalt op het Rewire Festival een stem met instructies door de grote zaal van het Paard. ‘De volgende 75 minuten blijft het podium leeg en mag het publiek daarvan gebruik maken.’ Er ontstaat meteen verwarring: is er een pauze ingelast? Maar de voormalige slow house producer Nicolas Jaar uit New York is op het tweede balkon gekropen met zijn laptop en opent verrassend met kale computerbeats. Het publiek loopt meteen richting podium. De man die bekend werd met trage housebewerkingen van Nina Simone, zet nu met een club-bewerking van Beyoncé’s hit ‘Baby Boy’ de zaal in beweging. Op het podium speelt het publiek met de rode lichtkokers boven hun hoofden. Het voelt alsof je deel bent van een kunstinstallatie die Jaar regisseert vanaf het balkon.

Flohio

Foto Stefon Grant

Jaar creëert met een sterk concept een alternatieve wereld – een rode draad in het programma van Rewire dit jaar. De Britse muzikant Actress doet dat bijvoorbeeld met hulp van artificial intelligence (AI). Een algoritme is deels verantwoordelijk voor de beelden en muziek die zijn digitale alter ego, een chromen mannequin genaamd Young Paint, maakt. Zijn live show komt helaas laat op gang vanwege technische problemen. Er komt pas halverwege een flow in als subsonische bassen het indringende gevoel van ongemak versterken. Maar zijn tekst en uitleg over de rol van AI in de kunst tijdens de conferentie de volgende dag is fascinerend en ontwikkeling begint nou eenmaal bij experiment.

Rewire kijkt verder, de toekomst in en over de landsgrenzen, onder meer door een samenwerking met het Oegandese festival Nyege nyege. Vrijdag verrast de Canadese Tanya Tagaq met haar keelzang, ondersteund door violist en percussionist. Ze maakt rituele oerfolk die opzwepend is in zijn meest rudimentaire vorm. Het Brits-Nigeriaanse raptalent Flohio is vrijdag de grote ster. Met haar hypersnelle puntige raps over zware beats en gierende synths injecteert ze een ongekende energie de zaal in. Ze springt over het podium met zwiepende vlechtjes, terwijl haar tour-dj meerapt. Ze is stoer maar ook hartverwarmend puur in de manier waarop ze haar boodschap - ‘unison is key’ – overbrengt, met vet Zuid-Londens accent.

Dansgezelschap Wayne McGregor vertolkt de composities van de Amerikaanse Jlin

Rewire is met Le Guess Who het meest interessante festival van Nederland. Inmiddels is dat overal doorgedrongen. Het leidt tot lange rijen waarin Frans, Duits en Spaans wordt gesproken. Dat begint al bij de opening in de Stadsschouwburg, waarbij het prijswinnende dansgezelschap Wayne McGregor de rijkdom van de composities van de Amerikaanse Jlin vertolkt. De lijven van de dansers lijken elektrisch geladen en de met Indiase elementen doorspekte complexe percussietracks komen fysiek in al hun details tot leven.

Maar ook elders stonden rijen: voor het Magazijn, de twee zalen van Theater Korzo en het Paard was het op tijd komen of accepteren dat je dingen miste. Behalve goed nadenken over capaciteit is er niets wat Rewire beter zou kunnen doen.