Opinie

Puinhopen

Marcel van Roosmalen

Ik moest aan oud-uitgever, radioheld en schrijver Martin Ros denken. We leerden elkaar kennen op de dag dat actievoerders Pim Fortuyn een taart in het gezicht drukten. Een van de actievoerders van toen kwam woensdag voorbij in het NOS Journaal. Hij was inmiddels woordvoerder van reddingsorganisatie Sea-Watch.

Martin Ros en ik zaten zeventien jaar geleden toevallig naast elkaar en bovenop het nieuws in een zaaltje van Nieuwspoort toen Pim Fortuyn er het boek De puinhopen van acht jaar Paars presenteerde. Hij – Martin Ros dus – had het boek al gelezen en kraaide: „Schrijft u maar mee, het leest als een tank..., nee niet als een trein, als een tank!”

Een oekaze van tien minuten over ‘smerige linksen’, ‘de opkomst van het nieuwe denken’ en ‘de van boven gezonden Fortuyn’, waarna hij happend naar adem in zijn stoel zakte. Even later kreeg Fortuyn een taart in zijn gezicht.

Martin Ros loeide als een speenvarken.

And this is just the beginning… Ze kunnen hem besmeuren, maar niet smoren. Deze geest, deze vrijdenker zal de linksen overwinnen...”

Daarna een serie scheldwoorden en hyperbolen, ik wilde met mijn kladblok wel ergens anders heen, maar had nog niet de ervaring om weg te komen. Het ging echt niet, hij hing aan mijn arm.

„Schrijf dit toch op, jochie. Schrijft u dit allemaal op en brengt u het naar een eindredactie, ze zullen het goedkeuren!”

Af en toe stuurde hij een handgeschreven brief.

„Zie, ik lees uw schrijfsels!”

Of ik hem toch alsjeblieft een keer kon komen interviewen. „Ik zit erom verlegen, u zult zich geen moment vervelen, alstublieft komt u toch naar Putten.”

Ik reisde twee keer naar restaurant De Heerdt, die tweede keer eigenlijk vooral omdat ik me de eerste keer zo kostelijk vermaakt had. Hij ging er eens goed voor zitten.

„Hoeveel pagina’s deze keer? Acht?! Zo weinig?”

Hij bestelde bier, liet uitsmijters aanrukken, sputterde zijn erwtensoep uit tijdens het praten, stootte in zijn enthousiasme meerdere glazen om en verliet het café uiteindelijk onverwachts zonder te betalen. Kortom: geweldige middagen.

Hij lijkt verdwenen. In de war, zei iemand me, maar dat zeiden ze een paar jaar geleden ook al. Het laatste bericht dat ik op internet vond is van 2017. Hij zat in een woonzorgcentrum in Soest en wilde zijn omvangrijke boekencollectie schenken aan de SP. Omdat zijn toenmalige woning in Hilversum erdoor dreigde te verzakken, bracht hij duizenden boeken onder in een loods bij uitgeverij Aspekt waar ze inmiddels lagen te verschimmelen. In partijorgaan De Tribune liet hij optekenen: „De SP is socialistisch en dat ben ik ook!”

Alles voor het boek.

Marcel van Roosmalen schrijft op deze plek een wisselcolumn met Ellen Deckwitz.