Opinie

Waarom vrouwen vaak de lastige klussen krijgen

Theresa May is niet de eerste vrouw die de rommel mag opruimen die mannen veroorzaken. ziet dat thuis ook. En op kantoor.

Japke-d. Bouma

Wat een puinhoop joh, die Brexit. Deze vrijdag was oorspronkelijk de dag dat onze Britse vrienden uit Europa zouden vertrekken. Maar het is nog maar de vraag of het land de scheiding überhaupt gaat overleven.

Wat ik dan wél weer mooi vind aan alle chaos is dat er een vrouw aan het roer staat. Onvermoeibaar, als een blind paard in een porseleinkast – en zeker niet de allerslimste – trekt ze het land aan de oren de hel in. Schitterend.

Vooral omdat er geen man te vinden was die de klus wilde klaren – je zag er ook een paar als ratten het zinkende schip verlaten nadat David Cameron vertrok. Het waren overigens ook mannen die in meerderheid voor de Brexit stemden. Theresa May mocht de rotzooi opruimen. En dat deed ze graag.

Dat zie ik wel vaker: vrouwen die de zooi opruimen die mannen veroorzaken. Thuis – als na een etentje de mannen zich met een sigaar terugtrekken en de vrouwen richting keuken stevenen. Op kantoor – als na een vergadering de mannen druk bellend over heel belangrijke zaken weglopen en de vrouwen de druipende theezakjes en kleverige bananenschillen verzamelen.

Maar ook in het bedrijfsleven en politiek komt het voor. Daar heeft het zelfs een naam, namelijk: het ‘glazen klif-effect’. Het is het effect dat als er stront aan de knikker is, er eerder een vrouw benoemd wordt op een toppositie, dan in tijden van ‘alles gaat gewoon zijn gangetje’, of, zoals de Britse wetenschappers die de term bedachten het samenvatten: „think manager, think male; think crisis, think female.”

Die wetenschappers waren trouwens Michelle Ryan en Albert Haslam van de universiteit van Exeter. Ze lanceerden de glazen klif na een artikel in The Times in 2003, waarin werd beweerd dat als vrouwen aan de top komen, daarna al snel de pleuris uitbreekt. Ryan en Haslam kwamen erachter dat die pleuris niet door de vrouwen werd veroorzaakt, maar dat die er al wás voordat ze benoemd werden.

Ik denk dat er daarom ook maar zo weinig vrouwen in Nederland op topposities zitten: er is hier te weinig stront aan de knikker, het gaat hier te goed. Misschien straks in de Tweede Kamer, als die uil van Minerva de grootste wordt, dat we dan ineens meer vrouwelijke lijsttrekkers krijgen. Maar tot die tijd zijn de vrouwen thuis nodig voor de pleuris en zitten de mannen gemiddeld vaker comfortabel op kantoor.

Ik vind het trouwens ook wel weer jammer dat Theresa May een vrouw is. Ben ik heel eerlijk in. Ze is niet echt reclame voor mijn geslacht, zeg maar. Dat is ook meteen een belangrijk nadeel van vrouwelijke bazen, zegt hoogleraar leiderschap Janka Stoker van de Rijkuniversiteit Groningen als ik haar erover bel: „Een vrouwelijke leider zien we nooit alleen als leider, maar vooral ook als vrouw.”

Wat trouwens ook heel interessant is bij een vrouwelijke baas, zegt Stoker, is dat ze zelden wordt opgevolgd door een andere vrouw. Vooral als ze het niet goed heeft gedaan, wat vaak het geval is op zo’n glazen klif. Dan willen mensen gemiddeld liever toch vaker ‘weer gewoon’ een man. „Als je als vrouw dus wordt opgevolgd door een vrouw, zoals de verwachting is met Angela Merkel, dan heb je het écht heel goed gedaan”, zegt Stoker. We lachen er samen om.

Maar eigenlijk is het ook een beetje om te huilen.

Tips via @Japked op Twitter.

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.