Hoe ik overkom, wat ik aantrek, of ik rechtop zit, of ik wel beleefd groet

Mediavreters In Mediavreters vertellen mensen wat ze kijken, lezen, luisteren en liken. Deze week: beeldend kunstenaar Janne Igbuwe (23).

Voor Janne Igbuwe (23) is Instagram de uitlaatklep voor foto’s die ze in haar hoofd aan de lopende band maakt. Na de mavo en mbo, studeert ze nu aan de hbo-opleiding tot docent beeldende vorming, „om het kunstonderwijs op het vmbo te veranderen”.

„Toen ik op de mavo zat, was er bijzonder weinig aandacht voor kunst. Terwijl dit juist het vak is waarbij kinderen vanuit zichzelf leren denken. Wat wil ík maken? Niet: wat moet ik voor dit vak doen?”

„Daarnaast hoop ik zelf succesvol te worden met beeldend werk. Voor iemand die kunst maakt, zijn sociale media nu onmisbaar. Al hou ik geen rekening met likes of volgers. Wanneer iemand me wil volgen, waarschuw ik ook: ik post véél en voor niemand anders dan mezelf. Op dit moment maak ik veel close-up foto’s. Ook van mezelf, die mogen best spannend en sexy zijn.”

„Ik roep graag een reactie op met de foto’s die ik maak. Jarenlang leidde ik mensen rond in het Stedelijk Museum en was ik heel kritisch op de werken. Nu ik zelf veel maak, zie ik dat het nog niet zo makkelijk is om iets te creëren dat tegelijk geëngageerd en begrijpelijk is. Ik ben milder geworden.”

„Over mijn identiteit zou ik graag werk maken. Met mijn achtergrond, een Nigeriaanse vader en een Nederlandse moeder, voel ik wel eens een strijd. Waar hoor ik bij? In m’n hoofd wens ik zo nu en dan dat ik een witte man was. Het zou veel dingen makkelijker maken. Ik ben me altijd bewust van hoe ik overkom, wat ik aantrek, of ik wel rechtop zit, of ik wel beleefd groet. Als je een kleur hebt, word je daar eerder op beoordeeld. Soms wanneer ik er veel over nadenk, word ik emotioneel.”

„Ik volg veel kunstaccounts, zoals Pulse Art Fair: alles wat daar op staat wil ik hebben. Laatst ontdekte ik Mous Lamrabat, een kunstenaar die focust op gesluierde vrouwen. Knap hoor, goed werk maken dat iets zegt over de huidige tijd. Ik hou ook van bizarre, niet-kunstaccounts zoals Medical Talks, een account met expliciet medische beelden. Je ziet er onder meer amputaties, organen en mensen met aandoeningen. Onderwerpen die we in eerste instantie niet als fotogeniek zien. Het kwetsbare vind ik mooi. Elke keer dat ik zo’n heftig beeld zie, voel ik een klap op m’n hart. In alles waar ik mee bezig ben, zoek ik naar die klap. Het zit ook in de films die ik kijk. Voor Leaving Neverland bleef ik thuis. Een van mijn favoriete documentaires is Mercy Mercy, over een pijnlijk mislukt adoptieproces.”

Kunst mag heftig zijn, de wereld is immers ook hard

„De verhalen waar ik me in verdiep moeten écht zijn. Anders blijft de klap bij mij uit. Met fantasy heb ik nooit iets gehad. Kunst mag heftig zijn, gooi er maar wat Marlene Dumas in. Ik stel me ervoor open. Over luchtige dingen gaat de wereld niet. De wereld is hard, er is racisme, armoede, misdaad.”

„De misdaad fascineert me. Ik volg die wereld door te luisteren naar De Willem Podcast. Ik wil alles weten en ga tijdens het luisteren googelen naar gezichten. Hoe zien mensen eruit die tot zoiets in staat zijn? Wie zijn hun familie? Het heeft ook iets tragisch. Je zult maar een vader hebben die is geliquideerd. Hoe leef je daar dan mee?”