Recensie

Recensie

Bird levert fluitend diep gelaagde songs af

    • Jan Vollaard

Lang voordat Ed Sheeran hetzelfde deed, construeerde de Amerikaanse singer-songwriter Andrew Bird zijn muziek in zijn uppie met een samplemachine. Bovenal is de klassiekgeschoolde Bird de componist van goeddoortimmerde songs met een ongrijpbare, mystieke lading. Op de hoes van zijn twaalfde soloalbum My Finest Work Yet vereenzelvigt hij zich met de Franse revolutionair Jean-Paul Marat die in 1793 in zijn bad werd vermoord. Begeleid door een klein ensemble dat in de traditie van oude jazzplaten geheel live werd opgenomen, schetst Bird een wereld waarin Sisyfus zijn steen onbekommerd van de berg laat rollen en de Catalaanse revolutie van 1936 opnieuw op uitbreken staat. Het zijn geen simpele popliedjes maar dramatische minisymfonieën waarin geliefden elkaar tot bloedens toe verwonden. Bird deelt dat drama met geestverwant Father John Misty, die hij naar de kroon steekt met muziek die minstens zo inventief, aanstekelijk en diepgelaagd is. En, belangrijk: Andrew Bird fluit erbij.