Albumoverzicht: S10 deelt zware bagage, Andrew Bird levert fluitend gelaagde songs af

Recensies Wat valt er te luisteren? Deze week nieuwe muziek van S10, Yola, Andrew Bird, Dr. Jordan Institute, Supersister en Caspar Vos.

  • ●●●●

    Yola: Walk Through Fire

    YolaPop: Het verhaal van de Britse zangeres Yola is als een sprookje. Eerst zijn er de tegenslagen: arme jeugd, dakloos bestaan, huisbrand, gewelddadige relatie en hoe ze hunkerde naar haar eigen plek voor het voetlicht als zangeres voor anderen (Katy Perry, Massive Attack, Phantom Limb). De interesse van The Black Keys-muzikant Dan Auerbach heeft alles veranderd. In Nashville legde hij met haar een mooie verbinding tussen country en soul, puttend uit de rauwe inspiratie van haar leven. Yola, inmiddels 35, debuteert met een fraai album, Walk Through Fire.
    In eerste instantie maken haar liedjes een zalvend zoete indruk. Zo stuwt de van melancholie doordrenkte opener ‘Faraway Look’ als een fontein omhoog in een perfect gestileerd arrangement. Gaandeweg dringt de aan Amerikaanse rootsmuziek refererende sound echter dieper door. Auerbach omlijstte Yola’s zang rijkelijk; het regent strijkers, orgels, koortjes en pedal- steelgitaren. Als Yola het echt uitschreeuwt, komt ze verrukkelijk aan.
    Amanda Kuyper

  • ●●●●

    Andrew Bird: My Finest Work Yet

    Andrew BirdPop: Lang voordat Ed Sheeran hetzelfde deed, construeerde de Amerikaanse singer-songwriter Andrew Bird zijn muziek in zijn uppie met een samplemachine. Bovenal is de klassiekgeschoolde Bird de componist van goeddoortimmerde songs met een ongrijpbare, mystieke lading. Op de hoes van zijn twaalfde soloalbum My Finest Work Yet vereenzelvigt hij zich met de Franse revolutionair Jean-Paul Marat die in 1793 in zijn bad werd vermoord. Begeleid door een klein ensemble dat in de traditie van oude jazzplaten geheel live werd opgenomen, schetst Bird een wereld waarin Sisyfus zijn steen onbekommerd van de berg laat rollen en de Catalaanse revolutie van 1936 opnieuw op uitbreken staat.
    Het zijn geen simpele popliedjes maar dramatische minisymfonieën waarin geliefden elkaar tot bloedens toe verwonden. Bird deelt dat drama met geestverwant Father John Misty, die hij naar de kroon steekt met muziek die minstens zo inventief, aanstekelijk en diepgelaagd is. En, belangrijk: Andrew Bird fluit erbij. Jan Vollaard

  • ●●●●●

    Dr. Jordan Institute: Jab Jab

    Dr. Jordan InstitutePop: Je moet maar durven, je album openen met een gedicht van Goethe op een lichte trapbeat die omslaat naar industriële house. Dan verandert ook het Duits naar Caribisch-Engels en vertelt zangeres Nicole Jordan het verhaal van de Jumbie, de mythologische kinderverslinder uit haar geboorteland Trinidad.
    Het trio Dr. Jordan Institute barst van de ideeën en levert een fascinerend debuutalbum af. Jordan (opgegroeid in Canada, woonachtig in Rotterdam) zet regelmatig haar klassiekgeschoolde sopraan in als extra muziekinstrument boven op de afrodance, Caribische ritmes en samples van steeldrums. Ze legt als een spokenwordartiest veel nadruk op de ietwat grimmige teksten. Omdat ze erg veel wil vertellen klinkt dat soms wat onbeholpen, maar met percussionist Stefan Kruger (o.a. Zuco 103) en gitarist Mark Tuinstra (o.a. The Nordanians) heeft Jordan geweldige ondersteuning voor haar, zo te horen, verregaande ambities.
    Leendert van der Valk

  • ●●●●

    S10: Diamonds

    S10Hiphop: Het leven van de jonge Stien den Hollander (2000) is, als je de muziek die ze maakt onder het pseudoniem S10 moet geloven, op z’n minst heftig te noemen. Op haar projecten Antipsychotica en Lithium schetste ze een gitzwart beeld vol angst, psychoses, stemmen in haar hoofd en haar ervaring in een isolatiecel van een psychiatrische inrichting.
    Uit haar nieuwe EP Diamonds (5 nummers) blijkt dat ze bepaalde dingen een plek heeft kunnen geven. In het benauwde tweeluik ‘Volt’ is ze de wanhoop nog nabij, maar later klinkt de productie zonniger. Ze bezingt de liefde met abstracte zinnen in de titeltrack en in het zomerse ‘Ik Heb Jouw Back’ uit ze de wens om samen te vluchten van alles. Tegelijkertijd is ze zich ervan bewust dat ze een stoorzender kan zijn in een relatie. Ze levert minder zware muziek af dan voorheen, maar van een leien dakje gaat het nog niet. Met Diamonds deelt S10 weer een beetje van haar bagage met de wereld. Hopelijk helpt het haar en inspireert het anderen.
    Bowie van Loon

  • ●●●●●

    Supersister: Projekt 2019: Retsis Repus

    SupersisterRock: De oerbezetting van de Haagse progressieve popgroep Supersister bestond slechts vijf jaar en kwam na 1972 alleen nog een paar keer bij elkaar voor kortstondige reünies. Als eerbetoon aan de overleden Sacha van Geest (dwarsfluit) en Ron van Eck (bas) roepen toetsenman Robert Jan Stips en drummer Marco Vrolijk de geest nog eenmaal uit de fles, met medewerking van oude muziekvrienden als Cesar Zuiderwijk en Rinus Gerritsen, die lastige, Golden Earring-vreemde maatsoorten instudeerden.
    ‘I Am You Are Me/Transmitter’ draagt Supersisters onmiskenbare signatuur van muziek die complex in elkaar steekt maar toch lichtvoetig klinkt. Zang van Henk Hofstede en Joke Geraets (The Nits) en een parlando van Freek de Jonge lijken er aan de haren bijgesleept. De trots van de Nederlandse progrock anno 1970 ligt nog ergens diep in deze muziek begraven.
    Jan Vollaard

  • ●●●●

    Caspar Vos: Restart

    Casper VosKlassiek: Klanken komen uit het niets en lossen daarin ook weer op – in de ingekeerde pianomuziek van de schuwe Catalaan Frederic Mompou verglijden werelden van intimiteit. De Nederlandse pianist Caspar Vos lijkt te beseffen dat noten hier zoeken naar hun bestemming, tastend in het schemerduister.
    Op zijn debuutalbum Ego boog Vos zich over de bloemrijke muziek van de Russische virtuoos Nikolaj Medtner. Nu, met Restart, verkent hij een ander universum, waarin Mompou alles van zijn franje ontdoet tot alleen de kern overblijft. En ook die kunst van de spaarzaamheid beheerst Vos. Mompou’s miniaturen, zegt het cd-boekje „zijn makkelijk te begrijpen maar moeilijk te verklaren”. Want niets is zo mysterieus als de grootste eenvoud.Evenals zijn voorgangers Arcadi Volodos en Marcel Worms lijkt Vos de sleutel tot het hart van Mompou’s klankwereld te hebben gevonden. En dat maakt Restart een album om te koesteren.
    Joost Galema

  • ●●●●●

    Snarky Puppy: Immigrance

    Snarky PuppyFunk: Vorige zomer stond fusioncollectief Snarky Puppy samen met het Metropole Orkest op North Sea Jazz. Nu zijn ze terug met twaalfde studioalbum Immigrance. Zonder orkest, maar nog altijd met negentien muzikanten. De band van bassist Michael League, combineert instrumentale rock met jazz en funk. De jazz schemert door in de songs ‘Bling Bling’ en ‘Xavi’, maar Immigrance is vooral een funkalbum, met veel aandacht voor gitaar en slagwerk, zoals in staccatolied ‘Bad Kids To The Back’.
    De drumpartijen zijn gevarieerder en aanweziger dan eerst, doordat de drie drummers van de band elkaar tijdens de songs afwisselen, in plaats van met twee drummers tegelijk hetzelfde te spelen. Goed gevonden. Beweging is een centraal thema op Immigrance, aldus League. Dat hoor je terug in de drang van de band om continu vooruit te willen, elke solo steeds een niveautje hoger. Het maakt het album enerverend, maar onoverzichtelijk.
    Christian Sier