Recensie

Recensie Film

Zelfs het olifantje laat je koud

Drama Disneys ‘live action-remake’ van ‘Dumbo’ vat de klassieker uit 1941 samen, waarop een zielloze tweede film volgt over gezinsherstel op meerdere niveaus.

Het olifantje Dumbo moet laten zien dat hij kan vliegen in ‘Dumbo’.
Het olifantje Dumbo moet laten zien dat hij kan vliegen in ‘Dumbo’.

Dumbo bestaat eigenlijk uit twee films. In de eerste drie kwartier doet regisseur Tim Burton de animatieklassieker uit 1941 nog eens dunnetjes over. Een circusolifantje met enorme flaporen verliest zijn moeder, wordt door clowns misbruikt en uitgelachen, maar groeit uit tot ster als hij blijkt te kunnen vliegen.

In deze live action-remake is Dumbo niet alleen op de wereld met muisje Timmie, maar het huisdier van een gebroken gezin. Olifantenverzorger en weduwnaar Holt (Colin Farrell) verloor een arm in de loopgraven van de Eerste Wereldoorlog, en is dus net als Dumbo een freak. Zijn kinderen verloren hun moeder in de Spaanse Griep-pandemie: nog een emotionele klik met het kleine olifantje.

Film twee, die anderhalf uur duurt, gaat dus over gezinsherstel: op zoek naar Dumbo’s moeder én naar een stiefmoeder. Die laatste dient zich aan als de ravissante Colette Marchant (Eva Green) in beeld schrijdt, koningin van de trapeze in het megacircus van V.A. Vandervere (Michael Keaton). Deze sinistere versie van P.T. Barnum en Walt Disney koopt het circus van de beminnelijke sjacheraar Max Medici (Danny DeVito), maar wil eigenlijk alleen het fenomeen Dumbo. Dat zijn assistent schoenen van olifantenleer draagt, is een veeg teken.

Visueel is Dumbo bij vlagen subliem, met name Vanderveres steampunk-versie van Disneyland. Dat weten we van regisseur Tim Burton; jammer toch dat hij zich opnieuw tevreden stelt met een stomvervelend lopendebandscenario vol melige grappen en personages van bordkarton. Zo kan zelfs Michael Keaton weinig maken van een schurk die soms een cynische geldwolf is en soms een wrede fanaticus die zijn kapitaal – Dumbo, diens moeder, koordanseres Colette – op het spel zet.

Filmmaatschappij Disney recyclet animatie naar live action, en heeft daar veel succes mee

Dumbo is een knap gemaakte machine zonder hart. Zelfs het olifantje laat je koud. Wel valt er soms even te gniffelen om Tim Burtons satire op Hollywood en om de fijne ironie dat ‘slechte Disney’ Vandervere Dumbo’s moeder om zeep wil helpen opdat het olifantje op eigen poten leert staan. Walt Disney zelf kocht na het succes van Sneeuwwitje in 1938 immers een nieuw huis voor zijn ouders, waarin zijn moeder na een maand overleed door een gaslek. Disneys volgende films gingen over een halfweesje met een hemelse moeder (Pinokkio) en over moederverlies: Bambi en Dumbo. Grappig dat de grimmige moraal van die films – niet huilen of omkijken, nu moet je jezelf redden – hier voor diens schaduwversie het motief is voor moedermoord.