Tragisch, irritant of enorm geestig?

Tragikomedie ‘Thunder Road’ zit vol bizarre momenten. Maar na afloop merk je dat je genegenheid bent gaan voelen voor hoofdpersonage Jim Arnaud, een politieagent die geen idee heeft hoe hij zijn leven moet leven.

Jim Cummings als agent Jim Arnaud in ‘Thunder Road’.
Jim Cummings als agent Jim Arnaud in ‘Thunder Road’.

In eerste instantie lijkt Thunder Road expliciet op de ongemakkelijke lach te mikken. We zien de knullige politieagent Jim Arnaud mét jarentachtigsnor en een roze draagbare cassettespeler naar de doodskist hobbelen tijdens de afscheidsdienst van zijn moeder. Wat volgt is een volstrekt bizarre speech die bestaat uit een uithaal naar een ex-klasgenootje met het syndroom van Down, over the top emotionele uitbarstingen en een tenenkrommend dansje.

Naarmate de film vordert, twijfel je steeds vaker of wat je ziet tragisch, irritant of enorm geestig is. Al snel lijkt de crux van deze openingsscène niet Arnauds grappige, gênante dansopvoering, maar zijn trieste uitroep dat hij „een volwassen man is”. Arnaud – gespeeld door regisseur Jim Cummings zelf – verandert na de dienst immers in een impulsief jongetje dat geen idee heeft wat hij met zijn leven aanmoet. Of hoe hij moet omgaan met zijn opspelende agressieprobleem. Als hij de voogdij over zijn dochtertje dreigt kwijt te raken, raakt hij het spoor helemaal bijster.

Mooi is dat Arnaud niet wordt neergezet als iemand voor wie je automatisch sympathie voelt. Hij heeft inderdaad goede bedoelingen, benadrukt zelf dat hij wat dommig is en heeft veel pech in het leven. Maar Cummings maakt zijn hoofdpersoon niet zo onbeholpen dat je hem – zoals de hoofdfiguren uit veel flauwe komedies – wel móét omarmen. We zien hem zijn ideeën over wat ‘goed’ en ‘fout’ is opdringen aan zijn omgeving. En dat zijn dochter een arrogant, maar voor kijkers behoorlijk amusant wicht is, ligt niet alleen aan Arnauds vreselijke ex, maar ook aan zijn eigen opvoedmethodes.

Lees ook een interview met regisseur Jim Cummings over ‘Thunder Road’

Individuele scènes in Thunder Road lijken soms wat willekeurig en losgezongen van een groter verhaal – dit is de eerste lange film van Cummings. Maar na afloop merk je dat je ergens tussen alle bizarre momenten genegenheid bent gaan voelen voor deze irritante agent die het allemaal niet aankan. De onverwachte plotwending die dient om alle losse eindjes aan elkaar te breien, voelt daarom wat overbodig.