Recensie

Recensie Film

Plicht is ingewikkeld voor christelijke Arabieren in ‘Wajib’

Roadmovie ‘Wajib’ schetst een portret van een christelijke en weinig gefilmde minderheid in Nazareth, de ‘Arabische hoofdstad van Israël’. Droogkomische tussenzinnetjes in gesprekken wijzen naar grotere problemen.

Vader en zoon (Mohammad en Saleh Bakri) nemen even pauze tijdens de tocht om honderden huwelijksuitnodigingen in Nazareth te verspreiden in ‘Wajib’.
Vader en zoon (Mohammad en Saleh Bakri) nemen even pauze tijdens de tocht om honderden huwelijksuitnodigingen in Nazareth te verspreiden in ‘Wajib’.
    • Dana Linssen

Een vader en een zoon – gespeeld door een echte vader en zoon, acteurs Mohammad en Saleh Bakri – rijden in een oude Volvo door Nazareth om de uitnodigingen voor de bruiloft van dochter en zus Amal persoonlijk bij alle gasten af te leveren. Zo wil de ‘wajib’, de plicht. Je nodigt zelfs mensen uit van wie je weet dat ze niet kunnen komen, en als je onderweg iemand tegenkomt die je eigenlijk helemaal niet had willen uitnodigen, dan nodig je hem alsnog uit. Plicht is een ingewikkeld iets.

Dat de Palestijnse filmmaker en dichter Annemarie Jacir (1974; in Nederland vooral bekend van Salt of this Sea uit 2008) voor het genre van de roadmovie koos is niet verwonderlijk. Via alle kleine ontmoetingen die vader en zoon Shadi hebben, een overvolle, melodramatische estafette, schetst zij een portret van een christelijke, en weinig gefilmde minderheid in Nazareth, de ‘Arabische hoofdstad van Israël’. Het is de vooravond van Kerst. Droogkomische tussenzinnetjes in gesprekken wijzen naar grotere problemen: de invloed van IS, de haat voor Israël. Tussen vader en zoon speelt zich ondertussen niet alleen een generatieconflict af, maar ook een ongrijpbaarder (en in deze film verreweg het interessantste) verhaal van ballingen en achterblijvers.

Hoewel ‘wajib’ een begrip uit de islam is, schetst de film het ook als een groter, sociaal gebod. Een landkaart van subtiele gedragsregels, die net zoals de straten van Nazareth nu eens voor verkeersopstoppingen zorgt als er weer een begrafenisstoet passeert, en dan weer uitzicht op overvolle vuilniscontainers biedt. Daarachter schemeren – zoals vader Abu Shadi in een telefoongesprek met zijn aartsvijand uitlegt, een PLO-activist in exil en niet geheel ontoevallig de vader van de vriendin van zijn zoon – nog steeds de bergen en de sinaasappelboomgaarden.