Recensie

Recensie Film

Oorlogsgeweld zonder sensatiezucht

Drama ‘A Private War’ gaat over het leven van oorlogsverslaggever Marie Colvin. De film richt zich op de onschuldige slachtoffers van oorlog, niet de politiek erachter.

Marie Colvin (Rosamund Pike) doet verslag uit conflictgebieden in ‘A Private War’.
Marie Colvin (Rosamund Pike) doet verslag uit conflictgebieden in ‘A Private War’. Foto Keith Bernstein

‘Ik zie deze dingen zodat jij ze niet hoeft te zien”, zegt oorlogsverslaggeefster Marie Colvin tegen haar chef bij The Sunday Times. Wat ‘deze dingen’ zijn, toont A Private War zonder sensatiezucht. De eerste speelfilm van documentairemaker Matthew Heineman (Cartel Land, City of Ghosts) beslaat elf jaar uit het leven van Colvin, uitstekend neergezet door Rosamund Pike. Voor Colvin was haar professionele bestaan belangrijker dan haar privéleven, waar we af en toe een glimp van zien – het zijn de minst overtuigende scènes.

Heineman begint zijn film met een shot van de ruïnes van de Syrische stad Homs en gaat dan met een titelkaart terug in de tijd: elf jaar voor Homs – daar moet dus wel iets verschrikkelijks zijn gebeurd. Hoewel haar chef het meermalen afraadt, trekt Colvin naar allerlei gevaarlijke conflictgebieden. In Sri Lanka wordt zij geraakt door een granaatscherf, waarna zij de rest van haar leven rondloopt met een zwart lapje voor haar oog. A Private War laat een aantal van de primeurs zien die Colvin op haar naam schreef, en waar zij en haar krant vele prijzen mee wonnen. In Fallujah vindt de gedreven Colvin bijvoorbeeld de massagraven waarin slachtoffers van het regime van Saddam Hussein werden gegooid. Voor deze reportage maakt zij gebruik van de diensten van freelancefotograaf Paul Conroy (Jamie Dornan), door wiens ogen we veel van de gebeurtenissen meemaken. Zo zoekt hij haar op als zij wegens PTSS-verschijnselen wordt opgenomen in een kliniek.

Lees ook een interview met regisseur Matthew Heineman over ‘A Private War’

Net als Colvin in haar empathische reportages focust A Private War op de onschuldige slachtoffers van oorlog, niet de politiek erachter. Het levert een aangrijpende film op, vooral het laatste half uur in Homs. Daar voel je aan alles dat regisseur Heineman zelf in Syrië is geweest, waar hij City of Ghosts maakte over de activist-journalisten van Raqqa is Being Slaughtered Silently (RBSS).