Recensie

Recensie Film

Franse komedie is iets te knus in tijden van gele hesjes

Komedie Na de Franse megahit ‘Bon Dieu’ – waarin driftkikker Claude zijn vier getinte schoonzonen leerde accepteren – moet hij in dit vervolg voorkomen dat ze emigreren.

De vier schoonzonen van Claude in ‘Bon Dieu 2’.
De vier schoonzonen van Claude in ‘Bon Dieu 2’. Foto Arnaud Borrel

Komedie Bon Dieu was in 2014 met 12 miljoen bezoekers een Franse megahit. Vader Claude, een heetgebakerd baasje van het Louis de Funès-type, moest daar in het reine komen met zijn vier nieuwe schoonzonen: een Afrikaan, Aziaat, Arabier en Jood. En met zijn zwarte tegenvoeter André, een al even opvliegende pan-Afrikaan.

Echt geholpen heeft deze verzoening van banlieue en achterland niet. Het past in de huidige Franse malaise dat de vier schoonzonen ditmaal met Claudes dochters willen emigreren. Frankrijk is xenofobisch, bureaucratisch en in diep verval, vinden ze. De Afrikaanse acteur Charles klaagt dat er alleen voor Omar Sy zwarte rollen zijn, de Arabische advocaat Rachid werft alleen Arabische klanten, Aziaat Chao ziet meer kansen als bankier in Singapore en de Jood David wil een zaak opzetten in Israël. Het is aan moeder Marie en de nu gepensioneerde Claude om ze via een koddig charme-offensief alsnog met Frankrijk te verzoenen.

Bon Dieu 2 is een brave, zelden grappige dreutelkomedie over culturele vooroordelen: zo zijn er ook twee zwarte lesbiënnes die tot Andrés ontzetting willen trouwen en een Afghaanse asielzoeker die continu voor terrorist wordt aangezien. Maar de didactische agenda ligt er duimendik bovenop en het platteland oogt wel erg knus in tijden van Front National en gele hesjes.