Recensie

Recensie Film

Frans bourgeois-drama over een vader van goede wil

Drama Geïnspireerd op haar eigen jeugd maakte regisseur Claire Burger een film over een moeder die haar gezin verlaat. Een wijs en innemend verhaal dat toch niet werkelijk raakt.

Mario (Bouli Lanners) moet de zorg voor zijn twee puberdochters op zich nemen na het vertrek van hun moeder, in ‘C’est ça l’amour’.
Mario (Bouli Lanners) moet de zorg voor zijn twee puberdochters op zich nemen na het vertrek van hun moeder, in ‘C’est ça l’amour’.

Mama verlaat het huis en laat papa met de kinderen achter. In de recente Franse films Nos batailles en C’est ça l’amour leert de man – zoals in filmklassieker Kramer vs. Kramer uit 1979 – lessen in zorgzaamheid en empathie.

C’est ça l’amour is autobiografisch geïnspireerd, vertelde regisseur Claire Burger me onlangs in Parijs: zelf bleef haar vader ook met de kinderen achter toen haar moeder bij haar minnaar introk. Al roerde ze als bokkige puber nooit xtc door papa’s thee.

Burgers vader was een provinciale ambtenaar die zijn wat dorre bestaan kleur gaf met theater, museum en film. Filmvader Mario – vertolkt door de beminnelijke brombeer Bouli Lanners – is net zo. Een einzelgänger in een tevreden routine, die totaal wordt verrast door de scheiding. Mario meldt zich aan voor amateurtoneel om met vochtige hondenogen zijn vrouw te stalken, die in het theater werkt. Thuis worstelt hij met de 17-jarige Niki, die boos is op haar moeder, en de 14-jarige Frida, die hem de schuld geeft.

C’est ça l’amour is een wijs en innemend staaltje Frans bourgeois-drama over een man van goede wil in een vrouwelijk mijnenveld. Met chemische hulp kan zelfs een oude hond nog trucjes leren, zo blijkt uit dit gezinsverhaal van een iets te laag voltage om je werkelijk te raken.