Recensie

Recensie Muziek

Florence + the Machine voelen de liefde in Ahoy

Pop Golven van liefde gingen er door een vol Ahoy tijdens het optreden van Florence + The Machine. Als een sjamanistische engel torende zangeres Florence Welch boven het publiek uit.

Florence + The Machine tijdens het BBK Live Festival in Bilbao in Spanje, juli vorig jaar. Foto Miguel Tona / EPA
Florence + The Machine tijdens het BBK Live Festival in Bilbao in Spanje, juli vorig jaar. Foto Miguel Tona / EPA

Was ze stoned of is dit de nieuwe Florence Welch, die tergend langzaam en met een poezelig kinderstemmetje praat over de liefde die je moet voelen voor de persoon naast je?

Hoe dan ook, er gingen golven van liefde door een vol Ahoy waar Florence voor één keer iets radicaals wilde proberen. „Doe die telefoons nou eens helemaal weg. Of zeg het in proper English tegen je buurman: Put your fucking phone away!” Er werd gesprongen en gedanst op ‘Dog Days are Over’. Florence in haar witte bruidsjurk zwierde het hardst van allemaal.

Misschien kwam het omdat het de laatste avond van de Europese tournee was, maar Florence + the Machine voelden maandag extra veel liefde van en voor het publiek. „Wij hebben onze problemen thuis in Engeland,” fluisterde de zangeres. „Maar we blijven allemaal Europeanen. Jullie zijn onze familie.” ‘South London Forever’ droeg ze op aan alle plekken waar mensen zich thuis voelen. ‘Patricia’ was haar ode aan Patti Smith. Nummers van het nieuwe album High As Hope waren ruim vertegenwoordigd.

Tien jaar na het debuutalbum Lungs voelde Ahoy als een bescheiden stap terug, nadat Florence + the Machine eerder Pinkpop, Lowlands en de Ziggo Dome betoverden. Ahoy mag als concertlocatie een upgrade hebben ondergaan; het blijft een galmbak. Vooral bij hoge noten leek de geëxalteerde zang van Florence Welch op te lossen in een overdosis galm. De statige melodieën van nieuw nummer ‘Moderation’ en het inmiddels klassieke ‘Ship to Wreck’ hadden er weinig onder te lijden. Bij het lompe olifantsritme van ‘100 Years’ kwam ze minder goed uit de verf.

Voor ‘Delilah’ rende ze de zaal in en torende ze met haar fraaie rode lokken als een sjamanistische engel boven het publiek uit. Dat haar zang in de opwinding van het moment niet altijd even zuiver klonk, was te midden van al die liefde een onbelangrijk detail.