Recensie

Recensie Theater

Rammelende komedie over een overleden vader

Recensie Als een vader overlijdt, komt in ‘Je kunt op me rekenen’ van alles boven tafel. Maar het wil in deze komedie van Kik Productions allemaal niet echt op z’n plek vallen.

Scène uit Je kunt op me rekenen met Wivineke van Groningen (Gwen), Lieneke Le Roux (Ireen) en Margo Dames (Til).
Scène uit Je kunt op me rekenen met Wivineke van Groningen (Gwen), Lieneke Le Roux (Ireen) en Margo Dames (Til). Foto Ben van Duin

Het lijkt de ideale setting voor een theatervoorstelling: het moment waarop mensen samenkomen om een overledene te herdenken. Zo’n situatie is altijd beladen en de gasten kunnen geen kant op – zitten met elkaar opgescheept. Als dat geen voer voor drama is. Toch wordt Je kunt op me rekenen, dat zich rond een crematie afspeelt, nergens echt spannend.

In deze komedie, geregisseerd door Mette Bouhuijs, ontmoeten twee zussen elkaar voorafgaand aan de crematie van hun vader. Ze zijn totaal verschillend en dat botst. Wethouder Gwen (Wivineke van Groningen) heeft de touwtjes in handen; de nonchalante Til (Margo Dames) sloft achter haar aan. In hun ouderlijk huis duikt dan opeens een derde vrouw (Lieneke Le Roux) op. Ook zij heeft vader gekend en ze heeft zelfs een videoboodschap van hem bij zich. Vanuit een tropisch oord spreekt hij zijn dochters toe, helemaal in tranen door zijn naderende einde (leuke opnames van Gijs Scholten van Aschat). De zussen pauzeren de dvd om de haverklap en geven dan, nogal uitleggerig, commentaar. Zo stapelen in de tekst van Theo Nijland de onthullingen zich op. Ondertussen worstelen de zussen met de derde vrouw in hun midden.

Scène uit Je kunt op me rekenen met Wivineke van Groningen (Gwen), Lieneke Le Roux (Ireen) en Margo Dames (Til).

Foto Ben van Duin

Het wil in deze voorstelling allemaal niet echt op z’n plek vallen. Een terugkerend fenomeen zijn de grappen over Tils geaardheid. Iedere kans wordt aangegrepen om te wijzen op haar mannenhaat, slonzige voorkomen en ieder ander vooroordeel over lesbische vrouwen. In het begin is dat komisch, maar al snel is de lol er wel van af. Zo worden meer grappen herhaald. Als het script vervolgens een serieuzere snaar wil raken, voelt dat geforceerd. Een verhaallijn over een overleden moeder gaat bijvoorbeeld niet leven. Je kunt op me rekenen kent humoristische momenten, maar rammelt in opbouw en mist de spanning die je zou verwachten.